About Me

My photo
Everyone has an urge to share his or her thoughts, experiences, ideas and fantasies with others. If you like what I write, it serves the purpose of my writing. If you do not like what I write, I will be content with the satisfaction of giving expression to my thoughts.

Wednesday, March 20, 2019

244. அஞ்சுகத்தின் கவலை

கதவு படபடவென்று ஆனால் அதிக சத்தம் இன்றித் தட்டப்பட்டது.

அஞ்சுகம் கதவைத் திறந்தாள்.

மணி பரபரப்புடன் நின்று கொண்டிருந்தான்.

"என்னடா ஆச்சு? உள்ள வா?" என்றாள் அஞ்சுகம்.

"அத்தை! ஊர்ல ஒரே கலவரமா இருக்கு. யாரும் வெளியில போகாதீங்க. அதைச் சொல்லத்தான் வந்தேன்"

"நாங்க எங்கேயும் போகல."

"ஜாக்கிரதை அத்தை" என்று  சொல்லி விட்டுக் கிளம்ப யத்தனித்த மணி, திரும்பி உள்ளே பார்த்து விட்டு,"மாமா எங்கே?" என்றான்.

"அவரு எப்ப வீட்டில இருந்திருக்காரு? யாருக்கோ உடம்பு சரியில்லைன்னு பாத்துட்டு வரேன்னுருட்டுப் போனாரு. வர நேரம்தான்."

"கலவர சமயத்தில வெளியே போயிருக்காரே. வந்தப்புறம் எங்கேயும் போகாம பாத்துக்கங்க" என்றான் மணி

றுபடி மணி அவர்கள் வீட்டுக்கு வந்தபோது மாலை மணி நான்கு ஆகியிருந்தது.

கதவைத் திறந்த அஞ்சுகம், "காலையில போனவர் இன்னும் வரவே இல்லியேடா. மதியம் சாப்பாட்டுக்கே வர வேண்டியவரு. எனக்கு ரொம்பக் கவலையா இருக்கு" என்றாள் கவலையுடன்.

"அப்படியா?" என்ற மணி, "நான் போய்ப் பாத்துட்டு வரேன். இப்ப வெளியில கொஞ்சம் அமைதியாயிருக்கு. தைரியமா இருங்க"  என்று சொல்லி விட்டுப் போனான்.

மாலை ஆறு மணிக்கு மணி வந்து பார்த்தபோதும் அஞ்சுகத்தின் கணவர் சுந்தரமூர்த்தி வீட்டுக்கு வந்திருக்கவில்லை.

அஞ்சுகம் கவலை அதிகமாகி அழுது விடுவாள் போலிருந்தாள். "யாருக்காவது ஏதாவது உதவி செய்யறேன்னு அடிக்கடி வெளியே போயிட்டு லேட்டா வரது வழக்கம்தான். ஆனா ஊர்ல கலவரமா இருக்கறப்ப அவர் இவ்வளவு நேரமா வராததுதான் கவலையா இருக்கு" என்றாள்.

"அவருக்கு ஏதாவது ஆகியிருக்குமோ?" என்றாள் தொடர்ந்து.

"அப்படியெல்லாம் இருக்காது அத்தை" என்று மணி சொன்னபோது அவன் குரல் நம்பிக்கையாக ஒலிக்கவில்லை. சற்றுத் தயங்கி விட்டு, "கலவரத்தில் அடிபட்டவங்களைப் பக்கத்து ஊர் ஆஸ்பத்திரியில சேத்திருக்கங்களாம். நான் போய்ப் பாத்துட்டு வரேன்" என்றான்.

அஞ்சுகத்திடமிருந்து வெடித்து வந்த விம்மல்தான் அவனுக்கு பதிலாக இருந்தது.

ணி ஆஸ்பத்திரியில் சென்று பார்த்தபோது, பலர் ஆஸ்பத்திரியின் வாசலிலும், படிக்கட்டுகளிலும், வராந்தாவிலும் நீல மருந்திடப்பட்ட திறந்த காயங்கள், கட்டுக்கள் இவற்றுடன் அமர்ந்த நிலையிலும், படுத்துக்கொண்டும் இருந்தார்கள்.

அதிகமாக அடிபட்டவர்கள் உள்ளே கட்டில்களில் படுக்க வைக்கப்பட்டிருப்பதாகச் சொன்னார்கள்.

அதிகம் அடிபடாமல் வெளியில் இருந்தவர்களிடையே சுந்தரமூர்த்தி இல்லாததால், மணி கலக்கத்துடன் ஆஸ்பத்திரிக்குள் நுழைந்து ஒவ்வொரு கட்டிலாகப் பார்த்து வந்தான்.

ஒரு கட்டிலில் சுந்தரமூர்த்தி படுத்திருப்பது சற்றுத் தொலைவிலிருந்தே தெரிந்தது. அருகில் ஓடிச் சென்று பார்த்து அவர்தான் என்று உறுதி செய்து கொண்டான்.

எங்கே அடிபட்டிருக்கிறது என்று தெரியவில்லை. மேலே போர்வை போர்த்தப்பட்டிருக்க, கண் மூடிப் படுத்திருந்தார். நினைவில்லாமலோ, உறங்கிக்கொண்டோ இருந்தார். மேலே தொங்கிய பாட்டிலிருந்து மணிக்கட்டில் குழாய் மூலம் மருந்து ஏறிக்கொண்டிருந்தது.

 யாரைக் கேட்பது என்று மணி யோசித்துக் கொண்டிருந்தபோது, அங்கே வந்த ஒருவர் கட்டிலில் படுத்திருந்த சுந்தரமூர்த்தியைப் பார்த்து விட்டு, "எல்லாரும் கலவரத்துக்கு பயந்து ஓடிக்கிட்டிருக்கச்சே, இவர் மட்டும் உயிரைப் பத்திக் கவலைப்படாம தெருத்தெருவா நடந்து போய், அடிபட்டவங்களையெல்லாம் ஆஸ்பத்திரிக்கு அனுப்ப ஏற்பாடு செஞ்சுக்கிட்டிருந்தாரு. கடைசியில இவருக்கே கலவரத்தில் காயம் பட்டுடுச்சு போலருக்கு. பாவம்"  என்று சொல்லி விட்டுப் போனார்.

சில நிமிடங்கள் கழித்து அங்கே வந்த ஒரு நர்ஸிடம், மணி,"என்னங்க! இவருக்கு நிறைய அடிபட்டிருக்கா?" என்றான்.

"அடிபடறதா? இவரு காலையிலேந்து அடிபட்டவங்களையெல்லாம் தேடித் பிடிச்சு ஆட்டோவிலேயும், வண்டியிலேயும் ஏத்தி ஆஸ்பத்திரிக்கு அனுப்பிக்கிட்டிருந்திருக்காரு. எப்ப சாப்பிட்டாரோ தெரியல. களைப்பு அதிகமாகி மயங்கி விழுந்துட்டாரு. இவரை யாரோ கொண்டு வந்து இங்க சேத்தாங்க. க்ளூகோஸ் ஏத்திக்கிட்டிருக்கோம். இன்னும் ஒரு மணி நேரம் கழிச்சு நீங்க வீட்டுக்கு அழைச்சுக்கிட்டுப் போகலாம்" என்றாள் நர்ஸ்.

துறவறவியல் 
     அதிகாரம் 25      
அருளுடைமை   
குறள் 244
மன்னுயிர் ஓம்பி அருளாள்வார்க்கு இல்லென்ப
தன்னுயிர் அஞ்சும் வினை.

பொருள்:  
உலகில் உள்ள உயிர்களிடம் அன்பு கொண்டு அவற்றைப் பேணி வளர்ப்பவருக்குத் தன் உயிர் பற்றி அஞ்சும் நிலை ஏற்படாது.

குறள் 245 (விரைவில்) 

குரல் 243

Monday, March 4, 2019

243. புதிய நிர்வாகி

 இளம் வயதில் ஒரு நிறுவனத்தின் நிர்வாகி என்ற பதவி கிடைத்தது முகுந்தனுக்குப் பெருமையாக இருந்தது. 

அது ஒரு சிறிய நிறுவனம்தான். மொத்த ஊழியர்கள் முப்பது பேர்தான்.

அவனுக்கு வேலை கொடுக்கும்போது அவன் முதலாளி சொன்னார். "இங்க பாரு, முகுந்தன்! உன்னை எனக்குப் பிடிச்சிருக்கு. அதனாலதான் உனக்கு இந்தப் பொறுப்பைக் கொடுத்திருக்கேன். இந்த சுண்டைக்காய் கம்பெனியை என்னாலேயே பாத்துக்க முடியும். இத்தனை நாளா நான்தானே பாத்துக்கிட்டு வந்திருக்கேன்? ஆனா எனக்கு ரொம்பக் கோபம் வரும். இங்கே வேலை செய்யறவங்க  யாருக்கும் பொறுப்பே கிடையாது. இவங்களோட போராடி எனக்கு பிளாட் பிரஷர் வந்துடுச்சு. அதுக்குத்தான் உன்னைப் போட்டிருக்கேன். மூணு  மாசம் நான் ஆபீசுக்கே வர மாட்டேன். நீதான் பாத்துக்கணும். நீ சரியா மானேஜ் பண்ணலேன்னா உன்னைத் தூக்கிடுவேன். எனக்கு ஒழுங்கு, கட்டுப்பாடெல்லாம் முக்கியம். அதைப் பாத்துக்க வேண்டியது உன்னோட பொறுப்பு. உனக்கு ஏதாவது சந்தேகம் இருந்தா சங்கர் கிட்ட கேட்டுக்க. ரொம்ப முக்கியம்னாலே ஒழிய எங்கிட்ட வராதே!" 

முதலாளியின் அறிவுரை முகுந்தனைச் சற்றுக் கவலை கொள்ளச் செய்தாலும், பார்க்கலாம் என்று பொறுப்பை ஏற்றுக் கொண்டான். 

பொறுப்பேற்ற சில நாட்களிலேயே அந்த நிறுவனத்தில் என்ன பிரச்னை என்று அவனுக்குப் புரிந்தது. முதலாளியின் கடுமையான அணுகுமுறையினால் ஊழியர்கள் பயத்திலும், விரக்தியில் இருந்தனர். சிறு விஷயத்தில் கூட முடிவெடுக்க முடியாமலும், முதலாளியிடம் கேட்க பயந்துகொண்டும் தத்தளித்தார்கள். ஒருவேளை இதைப் புரிந்து கொண்டுதான் முதலாளி தன்னை நியமித்திருக்கிறாரோ?

சங்கர் முதலாளியின் உறவினன் (அவன் அவரை 'மாமா என்றுதான் அழைப்பான்) என்பதும், அலுவலகத்தில் நடக்கும் எல்லா விஷயங்களையும் தன் மாமாவிடம் கண் காது வைத்துச் சொல்லிப் பிரச்னைகளை உண்டாக்குகிறான் என்றும் முகுந்தன் விரைவிலேயே புரிந்து கொண்டான்.

முகுந்தனின் அணுகுமுறை முதலாளியின் அணுகுமுறைக்கு நேர்மாறாக இருந்தது. ஊழியர்களிடம் கடுமை காட்டாமல், கனிவாகப் பேசினான். அவர்கள் தவறுகளைப் பொறுமையாக எடுத்துச் சொல்லி அவர்களைச்  சரியாகச் செயல்பட வைத்தான். அவர்கள் பிரச்னைகளைப் புரிந்து கொண்டு ஆலோசனைகள் கூறினான்.

சிலர் அவனிடம் தங்கள் தனிப்பட்ட பிரச்னைகளைக் கூடக் கூற ஆரம்பித்தனர். அவனால் அவர்களுக்கு உதவ முடியாவிட்டாலும் அவர்கள் பிரச்னைகளைப் புரிந்து கொண்டு இரக்கம் காட்டியது அவர்களுக்கு ஆறுதலாக இருந்தது.

சங்கர் அவ்வப்போது முகுந்தனிடம், "சார்! மாமா இப்படியெல்லாம் செய்ய மாட்டார்" என்று அவன் செய்கைகளுக்கு முட்டுக்கட்டை போட முயன்றான். முகுந்தன் சிரித்து விட்டுப் பேசாமல் இருந்தான்.

ஒருமுறை, "நீங்க எல்லாருக்கும் லீவு கொடுக்கறீங்க. மாமா இருக்கறப்ப லீவு கேக்கவே எல்லாரும் பயப்படுவாங்க" என்றான் சங்கர்.

"பெரியவர்கிட்ட லீவு கேக்க பயந்துகிட்டு சொல்லாம லீவு போட்டுட்டு அப்புறம் வந்து உடம்பு சரியில்லேன்னு சொல்லுவாங்க. இப்ப எங்கிட்ட காரணத்தைச் சொல்லி லீவு கேக்கறாங்க. நியாயமான காரணமா இருந்தா லீவு கொடுக்கறேன். முன்னால சொல்லிட்டு லீவு போடறதால அவங்க செய்ய வேண்டிய முக்கியமான வேலையை  வேற ஒத்தரை செய்யச் சொல்லறது சுலபமா இருக்கு. சொல்லாம லீவு போட்டா, அப்புறமா ஏற்பாடு பண்றது கஷ்டம் இல்லையா?" என்றான் முகுந்தன் .  

முகுந்தன் வேலைக்குச் சேர்ந்து இரண்டு மாதம் கழித்து முதலாளி அவனைத் தன் வீட்டுக்கு வரச் சொன்னார். 

"எப்படிப் போயிட்டிருக்கு?"என்றார் .

"நல்லாப் போகுது சார். நீங்க வேலைக்கு வச்சிருக்கற ஆளுங்கள்ளாம் ரொம்பத் தங்கமானவங்க. நல்லா வேலை செய்யறாங்க. போன மாசம் சேல்ஸ், கலெக்‌ஷன் ரெண்டுமே அதிகமாயிருக்கு. இந்த மாசம் இன்னும் இம்ப்ரூவ் ஆகும்னு எதிர்பாக்கறேன். ரிப்போர்ட் எல்லாம் கொண்டு வந்திருக்கேன். பாருங்க" என்று அவரிடம் சில தாள்களை நீட்டினான்.

முதலாளி சற்று வியப்புடன் அவனைப் பாத்தார். "பையன்கள்ளாம் ரொம்ப சோம்பேறித்தனமான இருக்காங்க. வேலையே நடக்கறதில்லேன்னுல்ல  நான் கேள்விப்பட்டேன்?" என்றார்.

"நீங்க ரிப்போர்ட்களைப் பாருங்க சார். ஆபீசுக்கு வந்து ரிகார்டுகளை வேணும்னாலும் பாருங்க" என்றான் முகுந்தன்.

"அது சரி. எல்லாருக்கும் நிறைய லீவு கொடுக்கறியாமே?"

"இல்ல சார். தேவையானாத்தான் கொடுக்கறேன். ஆப்செண்ட்டியிஸம் இப்ப குறைஞ்சிருக்கு" என்றான்.

"சரி. ரெண்டு மாசம் ஆச்சு. அடுத்த மாசமும் இதையே மெயிண்ட்டெய்ன்  பண்ணினா நான் ஆபீஸ் பக்கமே வர மாட்டேன். நீதான் பாத்துக்கணும் எல்லாத்தையும்" என்று சிரித்தார் முதலாளி.

அவன் கிளம்பியபோது, "ஆபீசுக்குத்தானே போறே? கார்ல கொண்டு விடச் சொல்றேன்" என்றார்.

முகுந்தன் "வேண்டாம் சார்" என்று சொல்லும்போதே, "டிரைவர்" என்றார்.

காரில் போகும்போது டிரைவர் சொன்னார். "நான் சார் கிட்ட பத்து வருஷமா வேலை செய்யறேன். சார் ரொம்ப நல்லவரு ஆனா கோவக்காரரு. கடுமையாப் பேசுவாரு. அவர் கோபமாப் பேசறப்ப செத்துடலாம் போல இருக்கும். அவ்வளவு  கடுமையாப் பேசுவாரு. ஆபீஸ்ல எல்லாரும் ரொம்ப மனசு நொந்து போயிருந்தாங்க. நீங்க வந்ததும் எல்லாம் மாறிப்போச்சு. எல்லாரும் உங்களை தெய்வமா நினைக்கறாங்க"

"அப்படியெல்லாம் ஒண்ணுமில்ல. நான் கொஞ்சம் அன்பாப் பேசுவேன். அவ்வளவுதான்" என்றான் முகுந்தன் சங்கடத்துடன்.

"அதான் சார் வேணும். உங்க அன்பு ஆபீஸ் சூழ்நிலையையே மாத்திடுச்சு. ஐயா கூட உங்களைப் புரிஞ்சுக்கிட்டாரு. 'நான் ரொம்பக் கடுமையா இருந்திருக்கக் கூடாது'ன்னு என்கிட்டயே சொன்னாருன்னா பாத்துக்கங்களேன்!"

"அப்படியா?"

"ஆமாம். நான் உங்ககிட்ட வேலை செய்யலேன்னேன்னாலும் நான் பாத்ததையும் கேட்டதையும் வச்சு சொல்றேன். எல்லார்கிட்டயும் அன்பு காட்டற உங்களுக்கு வாழ்க்கையில ஒரு கஷ்டமும் வராது" என்றார் டிரைவர்.

துறவறவியல் 
     அதிகாரம் 25      
அருளுடைமை   
குறள் 243
அருள்சேர்ந்த நெஞ்சினார்க் கில்லை இருள்சேர்ந்த
இன்னா உலகம் புகல்.

பொருள்:  
இருள் நிறைந்த துன்ப உலகில்வாழும் நிலை அருள் நிறைந்த உள்ளம் உள்ளோர்க்கு ஏற்படாது.

Sunday, March 3, 2019

242. ஆன்மீகத் தேடல்

"சுவாமிகள் உங்களைக் கூப்பிடறார்"   

சாமிநாதனுக்கு வியப்பு, மகிழ்ச்சி, பயம் எல்லாம் கலந்த உணர்வு ஏற்பட்டது. அந்த மடத்தில் சேர்ந்த ஒரு மாதத்தில் மடத்தில் இருக்கும் நூற்றுக்கும் மேற்பட்ட தொண்டர்களில் (அல்லது சீடர்களில்) ஒருவனாக அவன் இருந்து வந்திருக்கிறான். சுவாமிகள் அவனை ஒருமுறை கூட நேருக்கு நேராகப் பார்த்தது போல் தெரியவில்லை. எதற்குக் கூப்பிடுகிறார்?

"உக்காரு" என்றார் சுவாமிகள்.

"பரவாயில்லை. நிக்கறேன்" என்றான் சாமிநாதன்.

"பள்ளிக்கூடத்துல பையங்க உக்காந்திருப்பாங்க. ஆசிரியர் நின்னுக்கிட்டிருப்பார். அதனால பையன்களுக்கு ஆசிரியர் மேல மரியாதை இல்லைன்னு அர்த்தமில்லை."

சாமிநாதன் சட்டென்று உட்கார்ந்தான். சுவாமிகளின் இது போன்ற கூர்மையான, யதேச்சையான பேச்சு அவனை எப்போதுமே பிரமிக்க வைத்திருக்கிறது. 

"உன் பேர் சாமிநாதன்னு சொன்னாங்க"

"ஆமாம், சுவாமி."

"என்னை எல்லாரும் சாமிங்கறாங்க. நீ சாமிநாதன், எனக்கே நாதன்!" சுவாமிகள் சிரித்தார்.

சாமிநாதன் மௌனமாக இருந்தான்.

"இத்தனை நாளா இந்த மடத்திலே இருக்கே. என் பேச்சையெல்லாம் கேட்டிருக்கே. நான் செய்யற விஷயங்களை, இங்கே வரவங்க, அவங்க சொல்றது, கேக்கறது, நான் அவங்ககிட்ட சொல்றது இதையெல்லாம் பாத்திருக்கே, கேட்டிருக்கே. இங்க வந்து என்ன கத்துக்கிட்டிருக்க?"

"சுவாமி! நான் இங்கே வந்து ஒரு மாசம்தான் ஆச்சு."

"ஓ, இஞ்சினியரிங், மெடிகல் படிப்பு மாதிரி, நாலஞ்சு வருஷம் ஆகணுமா கத்துக்க? அங்கே கூட  வீக்லி டெஸ்ட், மன்த்லி டெஸ்ட், செமஸ்டர் பரீட்சை எல்லாம் வைக்கறாங்களே!"

சாமிநாதன் மௌனமாக இருந்தான்.

"சரி. இதுக்கு முன்னே எங்கே இருந்தே?"

"ரெண்டு மூணு மடத்தில இருந்தேன்."

"எந்த மடங்கள்?"

சாமிநாதன் தான் இருந்த மடங்களின் பெயர்களைச் சொன்னான்.

சுவாமிகள் சற்று வியப்புடன், "அவங்கள்ளாம் வேற வழிகளைக் கடைப்பிடிக்கறவங்களாச்சே!" என்றார்.

"ஆமாம், சுவாமி. ஒவ்வொரு வழியும் எப்படின்னு பாக்கத்தான் அங்கல்லாம் இருந்தேன். ஆனா எனக்குத் திருப்தி இல்ல. அப்புறம் உங்க பேச்சை ஒரு தடவை கேட்டுட்டு இங்க வந்தேன்."

"இங்கே எவ்வளவு நாள் இருப்ப?" என்கிறார் சுவாமிகள் சிரித்தபடி.

சாமிநாதன் பேசாமல் இருந்தான்.

"வீட்டை விட்டு ஒடி வந்து எவ்வளவு நாளாச்சு?'

சாமிநாதன் திடுக்கிட்டு, "சுவாமி! நான் வீட்டை விட்டு ஒடி வந்தேன்னு உங்களுக்கு எப்படித் தெரியும்?' என்றான்.

"நீ சின்ன வயசுப் பையன். கல்யாணம் ஆகியிருக்காதுன்னு நினைக்கறேன். எதோ ஒரு வேகத்தில வீட்டை விட்டு ஒடி வந்துட்டேன்னு ஊகிச்சேன். அவ்வளவுதான், நான் எல்லாம் தெரிஞ்ச ஞானியெல்லாம் இல்லை!"

சாமிநாதனுக்குச் சட்டென்று அழுகை வெடித்தது. பிறகு கண்களைத் துடைத்துக் கொண்டு, "ஆமாம் சுவாமி. சின்ன வயசிலேந்தே எனக்கு ஆன்மீக விஷயங்கள்ள ஈடுபாடு உண்டு. ஆன்மிகம் பத்தி புத்தகங்கள், பத்திரிகைகள் எல்லாம் படிப்பேன். வீட்டில எனக்குக் கல்யாணம் பண்ணப் பாத்துக்கிட்டிருந்தாங்க. எனக்கு அதில ஈடுபாடு இல்ல. சந்நியாசி ஆகணும்னு நினைச்சு வீட்டிலேந்து ஒடி வந்துட்டேன்."

"சாமிநாதா! நீ படிச்சதெல்லாம் ஆன்மீகம் இல்ல. அரை வேக்காடு விஷயங்கள். நீ படிச்சது ஆன்மீக விஷயங்களா இருந்தா, அவை உன் அப்பா அம்மா மேல உனக்கு இருக்கற அன்பை  இன்னும் வலுவாக்கி இருக்கும். வீட்டை விட்டு ஒடி வந்திருக்க மாட்டே."

"எனக்குப் புரியல சாமி."

"புரியறதுக்கு ஒண்ணுமில்ல சாமிநாதா. நீ ரெண்டு மூணு மடங்கள்ள  இருந்திருக்கே. அங்கே எல்லாம் நீ என்ன கத்துக்கிட்ட?'

"ஒண்ணும் கத்துக்கல சாமி எல்லா இடத்திலேயும் சேவை செய்யறது, உதவி செய்யறதுன்னு பேசினாங்களே தவிர, ஆன்மிகம் பத்தி ஒண்ணும் இல்ல" என்றான் சாமிநாதன்.

"அதான் விஷயம், மத்த உயிர்கள் கிட்ட அன்பு காட்டி, நம்மால முடிஞ்ச அளவுக்கு எல்லாரும் உதவி செஞ்சுக்கிட்டிருந்தா, அதான் ஆன்மிகம், அதான் வாழ்க்கை. இதை நீ புரிஞ்சுக்கிட்டிருந்தா முதல்ல உன் அப்பா அம்மாகிட்ட அன்பு காட்டி இருப்ப. அவங்களை விட்டுட்டு ஒடி வந்திருக்க மாட்டே. உனக்குக் கல்யாணத்துல விருப்பம் இல்லேன்னா இப்ப வேண்டாம்னு சொல்லிடு. ஆனா பிற உயிர்கள் கிட்ட நீ அன்பு காட்ட ஆரம்பிச்சா, கொஞ்ச நாள்ள உனக்கு கல்யாணத்துல நாட்டம் வரும். அப்படி வராட்டாலும் பரவாயில்ல. ஆனா இது மாதிரி எத்தனை மடங்களுக்குப் போனாலும், மற்ற உயிர்கள்கிட்ட அன்பு காட்டறதுதான் வாழ்க்கைங்கற ஒரு விஷயம்தான் திரும்பத் திரும்ப வரும். நான் உன்னைப் போகச் சொல்லிச் சொல்லல. நீ இங்கேயே இருக்கலாம். உனக்கு வீட்டுக்குப் போகணும்னு தோணிச்சுன்னா, போ. ஆனா எங்கிட்ட சொல்லிக்காம போயிடாதே!" என்றார் சுவாமிகள் சிரித்துக் கொண்டே.

"நான் போயிட்டு வரேன் சுவாமி" என்றான் சாமிநாதன்.   

துறவறவியல் 
     அதிகாரம் 25      
அருளுடைமை   
குறள் 242
நல்லாற்றாள் நாடி அருளாள்க பல்லாற்றால்
தேரினும் அஃதே துணை.

பொருள்:  
நல்ல வழியில் ஆராய்ந்து, அருள் உடையவர்களாக விளங்க வேண்டும். அற வழிகள் பலவற்றை ஆராய்ந்தாலும், அருளே வாழ்க்கைக்குத் துணையாக இருக்கும் என்று உணரலாம்

குறள் 243 (விரைவில்) 

குரல் 241

241. செல்வந்தர்கள்!


செல்வராஜிடம் டிரைவராக இருப்பதில் முரளிக்கு ஒரு பிரச்னைதான். காரில் வரும்போதெல்லாம் செல்வராஜ் தன் பெருமையைப் பேசிக்கொண்டிருப்பான் - அவனுடன் காரில் வருபவர்களிடம், அல்லது தனியாகக் காரில் வந்தால் யாரிடமாவது செல்ஃபோனில்!

சில சமயம் செல்வராஜ் காரில் மனைவியுடன்  போகும்போது அவளிடமும் தன்  பெருமையைப் பேசிக் கொண்டிருப்பான். அவள் இதைப் பலமுறை கேட்டிருக்க வேண்டும். ஆனால் ஒவ்வொரு முறையும் மௌனமாகக் கேட்டுக் கொண்டிருப்பாள்.

ஆரம்பத்தில் செல்வராஜ் தன்னைப் பற்றிப் பெருமையாகப் பேசியதைக் கேட்டபோது முரளிக்கு அவன் மேல் சற்று மதிப்பு ஏற்பட்டது - செல்வராஜ் சாதாரண நிலையில் இருந்து சொந்த முயற்சியில் நல்ல நிலைக்கு வந்திருக்கிறான்  என்பதை நினைத்து.

ஆனால் திரும்பத்  திரும்ப அவன் தன்  பெருமையைப் பலரிடமும் சொல்லிக் கொண்டிருந்ததைக் கேட்டதும் முரளிக்குத் தன் முதலாளியிடம் சலிப்பும், வெறுப்பும் கூட ஏற்பட்ட ஆரம்பித்தது. ஒருமுறை கார் ரேடியோவில் ஒலித்த ஒரு பாடலின் 

"முட்டாப் பசங்களையெல்லாம் தாண்டவக்கோனே,
காசு முதலாளி ஆக்குதடா தாண்டவக்கோனே!"

என்ற வரிகளைக் கேட்டபோது, இந்த வரிகள் தன் முதலாளிக்காகவே எழுதப்பட்டவையோ என்று அவனுக்குத் தோன்றியது. 

"அதான் சொன்னேனே! என்னை மாதிரி சொந்தமா உழைச்சு, புத்திசாலித்தனமாத் தொழில் செஞ்சு பணம் சம்பாதிச்சவனுக்குத்தான் பணத்தோட அருமை தெரியும்!...."

கார் கிரீச்சென்று பிரேக் போடப்பட்டு நின்றதும், செல்வராஜ் செல்ஃபோனில் பேசுவதை நிறுத்தி விட்டு, "என்னப்பா ஆச்சு?" என்றான் முரளியிடம்.

இதற்குள்  காரின் பின் ஜன்னைலை யாரோ தட்ட, செல்வராஜ் கண்ணாடியை உயர்த்தினான்.

"சார்! இங்க ஓத்தருக்கு ஆக்சிடென்ட் ஆகியிருக்கு. அவசரமா ஆஸ்பத்திரிக்குஅழைச்சுட்டுப் போகணும். டாக்சி எதுவும் பக்கத்தில இல்ல. ஆம்புலன்ஸ் வர டைம் ஆகும் போலருக்கு. உங்க கார்ல கொஞ்சம் ஆஸ்பத்திரிக்கு எடுத்துக்கிட்டுப் போக முடியுமா?" என்றார் ஒருவர்.

"இதுக்குத்தான் காரை வழி மறிச்சு நிறுத்தினீங்களா? எனக்கு அவசரமாப்  போகணும்" என்று எரிந்து விழுந்தபடியே, ஜன்னலை மூடியவன் முரளியிடம், "நீ ஏம்ப்பா காரை நிறுத்தின? போ!" என்றான்.

"இல்லை சார். ரொம்ப அடிபட்டிருக்கு போலருக்கு. நான் வேணும்னா முன் சீட்டில் உக்கார வச்சுக்கறேன்" என்றான் முரளி.

"ஏன், கார்ல முன் சீட் உனக்குச் சொந்தமா என்ன? போகச் சொன்னா போகாம, பேசிக்கிட்டிருக்க? கிளம்பு" என்று கத்தினான் செல்வராஜ். 

முரளி பேசாமல் காரைக் கிளப்பினான். 

அவன் காரைக் கிளப்பிய சமயத்தில் அங்கே ஒரு ஆட்டோ வந்து நின்றதையும் ஆட்டோ டிரைவர் கீழே இறங்கி அடிபட்டவரை நோக்கி வேகமாகப் போனதையும் கண்ணாடி வழியே பார்த்தபோது முரளிக்குக் கொஞ்சம் நிம்மதியாக இருந்தது. அந்த ஆட்டோ டிரைவர் அவனுக்குத் தெரிந்தவன்தான்!

"காலையில அடிபட்டவர் ஒத்தரை ஆட்டோவில் ஏத்தி ஆஸ்பத்திரிக்கு அழைச்சுக்கிட்டுப் போனியே? என்ன ஆச்சு?' என்றான் முரளி.

"நேரத்துக்கு ஆஸ்பத்திரியில கொண்டு சேத்ததால பொழைச்சுட்டாரு  உனக்கு எப்படித் தெரியும்?" என்றான் சேகர்.

"நான் பாத்தேன்" என்ற முரளி, ஆட்டோவில சவாரி இல்லியா? காலியாவா வந்துக்கிட்டிருந்தே?" என்றான்.

"இல்ல வயசானவாங்க ரெண்டு பேரு வந்துக்கிட்டிருந்தாங்க. அந்தப்  பெரியவர்தான் என்னை வண்டியை நிறுத்தச்  சொன்னாரு. அடிபட்டவரையும் கூடஓத்தரையும் ஆஸ்பத்திரிக்கு அழைச்சுக்கிட்டுப் போகச் சொல்லி எங்கிட்ட சொல்லிட்டு, அவரும் அவர் மனைவியும் அங்கேயே இறங்கிட்டாங்க."

"அவங்க வேற ஆட்டோ பிடிச்சுப் போனாங்களா?"

:வேற ஆட்டோ பிடிச்சுப் போய்க்கிறோம்னுதான் அவங்க எங்கிட்ட சொன்னாங்க. நான்தான் அவங்களை அங்கேயே பக்கத்தில உக்காந்திருக்கச் சொல்லிட்டு அடிபட்டவரை ஆஸ்பத்திரியில் கொண்டு விட்டுட்டுத் திரும்ப வந்து அவங்களை அழைச்சுக்கிட்டுப் போறேன்னு சொன்னேன். அது மாதிரியே திரும்ப வந்து, அவங்களைக் கொண்டு விட்டுட்டு, மறுபடி ஆஸ்பத்திரிக்குப் போய்ப் பாத்தேன். அடிபட்டவரு பொழைச்சுக்கிட்டாரு, அவர் சொந்தக்காரங்க வந்துட்டாங்கன்னு தெரிஞ்சுக்கிட்டு அப்புறம்தான் மறுபடி சவாரிக்குப் போனேன்.  

"எத்தனை தடவை போய்ட்டுப் போயிட்டு வந்திருக்க! எவ்வளவு நல்ல மனசுப்பா உனக்கு!" என்றான் முரளி.

"என்னைச் சொல்றியே. அந்த வயசானவங்க வழியில வெய்யில்ல இறங்கிக்கிட்டு அடிபட்டவரை ஆஸ்பத்திரிக்கு அழைச்சுக்கிட்டுப் போகச்சொல்லி எங்கிட்ட சொன்னாங்களே, அவங்களுக்கு எவ்வளவு நல்ல மனசுன்னு பாரு. அதோட இல்ல. ஆஸ்பத்திரிக்குப் போயிட்டுத் திரும்ப வந்து அவங்களை அழைச்சுக்கிட்டுப் போனதுக்கு எக்ஸ்ட்ரா பணம் வேற கொடுக்கறேன்னாங்க! நான் வேண்டாம்னுட்டேன்" என்றான் சேகர்.  

துறவறவியல் 
     அதிகாரம் 25      
அருளுடைமை   
குறள் 241
அருட்செல்வம் செல்வத்துள் செல்வம் பொருட்செல்வம்
பூரியார் கண்ணும் உள.

பொருள்:  
பொருட்செல்வம் இழிந்தவர்களிடம் கூட இருக்கும். ஆனால் செல்வங்களுக்குள்  சிறந்தது அருட்செல்வம்தான்.

Monday, February 25, 2019

240. ஓய்வுக்குப் பின்

"முப்பத்திரண்டு வருஷம் அரசாங்க உத்தியோகம் பாத்துட்டு ரிடயர் ஆயிட்ட. இனிமே என்ன செய்யப் போற?" என்றார் மணி, தன் நண்பர் பாண்டுவிடம்.

"தெரியல. வீட்டில உக்காந்து பொழுதைக் கழிக்க வேண்டியதுதான்" என்றார் பாண்டு.

"உன்னைப் பத்தி ஒரு விஷயம் கேள்விப்பட்டேன்" என்றார் மணி.

"என்ன கேள்விப்பட்ட? தப்பா எதுவும் இல்லியே!" 

"நீ தப்பு எதுவுமே செய்யலேன்னுதான் கேள்விப்பட்டேன்!"

"புரியலையே?"

"என்ன புரியல? நீ வேலை பாத்தது லஞ்சத்துக்குப் பெயர் போன ஒரு டிபார்ட்மென்ட். பணம் கொடுக்காம அங்கே எந்த வேலையும் நடக்காதுன்னு உலகத்தில எல்லாருக்கும் தெரியும். அப்படிப்பட்ட ஒரு இலாகாவில் வேலை செஞ்சுக்கிட்டு, ஒரு பைசா கூட லஞ்சம் வாங்காம முப்பத்திரண்டு வருஷம் ஓட்டியிருக்கியே, அதைச் சொன்னேன்."

"நீ சொல்ற. ஆனா அந்த ஆபீஸ்ல வேலை செஞ்சதால நானும்  லஞ்சம் வாங்கியிருப்பேன்னுதானே வெளியில எல்லாரும் நினைப்பாங்க?" என்றார் பாண்டு சற்று வருத்தத்துடன்.

"அப்படி இல்ல. நீ எப்படி எளிமையா வாழறேன்னு எல்லாரும் பாத்துக்கிட்டிருக்காங்க. உன் ஆபீஸ்ல எல்லாரும் உன்னைப் பத்தி 'இவரு பணம் வாங்க மாட்டேன்னு பிடிவாதமா இருக்கறது எங்களையும் இல்ல பாதிக்குது?'ன்னு பேசிக்கிறாங்க. அதோட நீ நேர்மையா இருந்ததால உன்னை எத்தனை தடவை டிரான்ஸ்ஃபர் பண்ணி ஊர் ஊராப் போக வச்சு உன்னை அலைக்கழிச்சிருக்காங்கன்னு எல்லாரும் பாத்திருக்காங்களே! அப்படி இருக்கச்ச நீ தப்பு பண்ணாதவன்னு எல்லாருக்கும் தெரியாதா?" என்றார் மணி.

"அப்படியா சொல்ற? அப்படி இருந்தா எனக்குக் கொஞ்சம் நிம்மதியா இருக்கும்"  என்றார் பாண்டு.

"ஏங்க, ரிடயர் ஆகி ஒரு மாசம்தான் ஆச்சு. அதுக்குள்ளே வேற வேலைக்குப் போறேன்னு கிளம்பிட்டீங்களே?" என்றாள் பாண்டுவின் மனைவி கிரிஜா.

"நான் வேலைக்குப் போகல. ஒரு தொண்டு நிறுவனத்தில் வாலன்ட்டியர்கள் வேணும்னு கேட்டிருந்தாங்க. அங்கே போய் தினம் கொஞ்ச நேரம் வேலை செஞ்சுட்டு வரலாம்னு பாக்கறேன். இது சம்பளத்துக்கு வேலை பாக்கறது இல்ல. அந்தத் தொண்டு நிறுவனத்தின் மூலமா என்னால முடிஞ்ச உதவியை மத்தவங்களுக்கு செய்யறது" என்றார் பாண்டு.

"ஏங்க முப்பத்திரண்டு வருஷமா அரசாங்கத்தில் நேர்மையா வேலை செஞ்சிருக்கீங்க. உங்களைப் பத்தி எல்லாரும் நல்லபடியாப் பேசறதா உங்க நண்பர் மணி கூட சொன்னாரு. இது சேவை இல்லையா? இப்ப எதுக்கு ஓய்வா இருக்க வேண்டிய காலத்தில மறுபடி சேவைன்னு கிளம்பறீங்க?" என்றாள்  கிரிஜா.

"அரசாங்க வேலையில என் கடமையை செஞ்சதுக்குப் பேரு சேவை இல்லை. வாங்கின சம்பளத்துக்கு என் கடமையை ஒழுங்கா செஞ்சேன். நான் நேர்மையா இருக்கேன்னு எல்லாரும் சொல்றது நான் தப்பு பண்ணாம இருந்தேங்கறதைத்தான். தப்பு பண்ணாம, கெட்ட பேர் வாங்காம வாழ்ந்தது நல்ல விஷயம்தான். அது நாம இயல்பா எப்படி இருக்கணுமா அப்படி இருக்கறதுதான். அது பாதி வாழ்க்கைதான். மனுஷனாப் பிறந்ததுக்கு நாம ஏதாவது நல்லது செஞ்சாதான் வாழ்க்கை நிறைவா இருக்கும். நான் தப்பு பண்ணலன்னு மத்தவங்க சொல்றது சரி. ஆனா நான் நல்லது பண்ணியிருக்கேன்னும்  சொன்னாதான் எனக்குத் திருப்தியா இருக்கும்" என்றார் பாண்டு

இல்லறவியல் 
     அதிகாரம் 24      
புகழ்  
குறள் 240
வசையொழிய வாழ்வாரே வாழ்வார் இசையொழிய
வாழ்வாரே வாழா தவர்..

பொருள்:  
தன் மீது பழி இல்லாமல் வாழ்பவர்தான் வாழ்பவராகக் கருதப்படுவார். புகழ் இல்லாமல் வாழ்பவர் வாழாதவராகத்தான் கருதப்படுவார் .

Saturday, February 23, 2019

239. நல்லசிவம் விட்டுச் சென்ற சொத்து


"பேருதான் நல்லசிவம். ஒரு நல்ல காரியம் கூட செஞ்சதில்ல மனுஷன்!"

"செத்தவரைப் பத்தித் தப்பாப் பேச வேண்டாமே!"

"தப்பா எதுவும் சொல்லல. அவரைப் பத்தி சொல்றதுக்கு நல்லதா எதுவும் இல்லேன்னு சொன்னேன்."

"ஏன் இல்ல? ஊர்ல பெரிய மனுஷன். அரசாங்க அதிகாரிங்க யாராவது இந்த ஊருக்கு வந்தா முதல்ல அவர் வீட்டுக்குத்தான் போவாங்க. ஒரு தடவை கலெக்டர் கூட வந்திருக்காரே!"

"வந்திருக்காங்க. மனுஷன் அவங்க யார்கிட்டயாவது சொல்லி ஊருக்கு ஏதாவது நல்லது செஞ்சிருக்காரா? தனக்கு வேணுங்கறதை மட்டும்தானே கேட்டு வாங்கியிருக்காரு?"

அப்பாவின் சடலத்துக்கருகே அமர்ந்திருந்த சேகரின் காதில் ஊர்க்காரர்கள் பேசிக்கொண்டது அறையும்  குறையுமாக விழுந்தது. அப்பா சுயநலமானவர்தான் என்பது அவனுக்கும் தெரியும். ஆயினும் ஒருவர் இறந்த பிறகு அவரைப் பற்றி சம்பிரதாயமாகச் சொல்லப்படக்கூடிய நல்ல வார்த்தைகளைக்  கூடவா அப்பா சம்பாதிக்கவில்லை?

ல்லசிவத்தின் காரியங்கள் முடிந்த பிறகு அப்பாவின் நிலங்களையும், வீட்டையும் விற்று விட முடிவு செய்து, ஒருவரிடம் அதற்கு ஏற்பாடு செய்யச் சொன்னான் சேகர். எல்லாம் விற்று முடியும் வரை ஊரிலேயே இருக்க முடிவு செய்தான்.

சில நாட்கள் கழித்து நிலங்களையும், வீட்டையும் வாங்கிக்கொள்ள சிலர் முன்வந்தனர். ஆனால் அவர்கள் கேட்ட விலை குறைவாக இருந்ததாக சேகருக்குத் தோன்றியது.

"அவசரத்துக்கு விக்கறேன்னு நினைச்சு அடிமாட்டு விலைக்குக் கேக்கறாங்க போலருக்கு. இவ்வளவு குறைஞ்ச விலைக்கு நான் விக்கறதா இல்ல. நான் மெதுவா  வித்துக்கறேன்" என்றான் சேகர்  விற்பனைக்கு ஏற்பாடு செய்தவரிடம்.

"சொல்றேன்னு தப்பா நினைக்காதே தம்பி. உங்க நிலத்துக்குப் பக்கத்தில இருக்கற நிலத்திலெல்லாம் விளைச்சல் அதிகம். ஆனா உங்க நிலத்தில  விளைச்சல் கம்மி. அதான் விலை குறைவாப் போகுது" என்றார் அவர்.

"அது எப்படி எங்க நிலத்தில மட்டும் விளைச்சல் கம்மியா இருக்கும்?"

"தம்பி. நிலத்துக்குப் பராமரிப்பு அவசியம். மண் வளத்தை நல்லா வச்சுக்கணும்னா நல்லா உழணும். உரங்கள் போடணும். இன்னும் பல விஷயங்கள் இருக்கு. விவசாயிங்க இதையெல்லாம் பாத்துப் பாத்து செய்வாங்க. பெத்த குழந்தையைப் பாத்துக்கற மாதிரி நிலத்தைப் பாத்துப்பாங்க. ஆனா உன் அப்பா இதிலெல்லாம் அக்கறை காட்டினதில்ல. நான்  கூட அவர்கிட்ட சொல்லி இருக்கேன். 'எல்லாம் விளைஞ்சது போதும். மண்ல போய்க் காசைக் கொட்டமுடியாது'ன்னு சொல்லிட்டாரு. அவரோட இந்த மனப்பான்மையாலதான் உங்க நிலம் வளம் குறைஞ்சு போய் இன்னிக்கு மதிப்பும் குறைஞ்சு போயிருக்கு." என்றார் அவர்.

"இந்த ஊர்ல எல்லாரும் என் அப்பா மேல குத்தம் கண்டு பிடிக்கறதிலேயே குறியா இருக்கீங்க. சரி. நிலம் தான் அப்படி. ஏன் வீட்டைக் கூடக் குறைச்ச விலைக்குக் கேக்கறாங்க?' என்றான் சேகர் சற்றுக் கோபத்துடன்.

"நீயே பாருப்பா வீடு எப்படி இருக்குன்னு. உன் அப்பா நிலத்தைப் பராமரிக்கலேன்னு சொன்னா, உனக்குக் கோபம் வருதே. வீட்டை எப்படி வச்சிருக்கான்னு பாரு. சுவரெல்லாம் காரை போயிருக்கு. தரையெல்லாம் உடைஞ்சிருக்கு. உத்தரம்லாம் அங்கங்கே உடைஞ்சு விழற மாதிரி இருக்கு."

"வீடு மோசமா இருந்தா என்ன? பூமிக்கு மதிப்பு இருக்கு இல்ல?"

"தம்பி, இது கிராமம், டவுன் இல்ல. டவுன்லேல்லாம் பழைய வீட்டை வாங்கறவங்கள்ள பல பேரு அதை இடிச்சுட்டுப் புது வீடோ ஃப்ளாட்டோ கட்டணும்னு நினைப்பாங்க. அதனால அங்க நிலத்து மதிப்பைத்தான் முக்கியமாப் பாப்பாங்க. ஆனா கிராமத்தில பழைய வீடு வாங்கறவங்க அந்த வீட்டில குடியிருக்கணும்னு நினைச்சுத்தான் வாங்குவாங்க. அதனால இங்கே பூமி மதிப்போடு, வீட்டு மதிப்பையும் கணக்குப் போட்டுத்தான் விலை சொல்லுவாங்க. வீட்டில ரிப்பேர் வேலை நிறைய இருக்கும்னா அதுக்குத் தகுந்தாப்பல விலை குறையத்தான் செய்யும். ஒண்ணு சொல்றேன். தப்பா நினைச்சுக்காதே. உங்கப்பா தன்னைப் பத்தி மட்டும்தான் கவலைப்பட்டார். மத்தவங்களைப் பத்தி, அண்டை அசலைப் பத்தி,  தான் இருக்கற வீட்டைப் பத்திக் கூட அக்கறை இல்லாம இருந்தாரு. அதனாலதான் இப்படி..."

இல்லறவியல் 
     அதிகாரம் 24      
புகழ்  
குறள் 239
வசையிலா வண்பயன் குன்றும் இசையிலா
யாக்கை பொறுத்த நிலம்.

பொருள்:  
புகழ் பெறாமல் வாழ்வைக் கழித்தவரைச் சுமந்த நிலம் நல்ல விளைச்சல் இல்லாத நிலமாகக் கருதப்படும்.

Thursday, February 14, 2019

238. குமாரின் தந்தை


"ரொம்ப வருஷம் கழிச்சு சொந்த ஊருக்குப்  போறது சந்தோஷமா இருக்கு" என்றான் குமார்.

"ஆமாம். உன்னைத் சந்திக்கலேன்னா எனக்கு இந்த எண்ணமே வந்திருக்காது" என்றான் ரவி.

"சின்ன வயசில ஒரே தெருவில வளர்ந்து, ஒரே பள்ளிக்கூடத்துல படிச்சு, ஒண்ணா விளையாடி, கொட்டமடிச்சு ஜாலியா இருந்துட்டு, அப்புறம் கல்லூரிப் படிப்புக்கு வெவ்வேற இடத்துக்குப் போனதும் நமக்குள்ள கொஞ்சம் கொஞ்சமா தொடர்பு விட்டுப் போனதை நினைச்சா ஆச்சரியமாவும் இருக்கு, வருத்தமாவும் இருக்கு."

"என்ன செய்யறது? நம்ப ரெண்டு பேர் அப்பாக்களும் ஓத்தர் பின்னால  ஓத்தர்னு சீக்கிரமே  காலமாயிட்டாங்க. நம்ப குடும்பங்களும் ஊர்ல எல்லாத்தையும் வித்துட்டு, வேற எங்கியோ போய் செட்டில் ஆயிட்டாங்க. நாமளும் வேலைன்னு எங்கெங்கியோ போய்க்கிட்டிருந்தோம். நாம தற்செயலா மறுபடி சந்திச்சதே ஆச்சரியம்தான்னு நினைக்கிறேன்."

"நீ சொல்றது சரிதான். ஊர்ல நம்மை யாருக்காவது அடையாளம் தெரியுமா?'

"நம்மளைத் தெரியாட்டா என்ன? நம்ப அப்பாக்களை ஞாபகம் வச்சுக்கிட்டிருப்பாங்களே!"

"அதுவும் அந்தக் காலத்தில உங்கப்பா ஊரிலே பெரிய பணக்காரர். அவரை எப்படி மறப்பாங்க?" என்றான் குமார்.

ரவி பெருமையுடன் சிரித்தான்.

வி சொன்னது போல், ஊரில் அனைவரும் இருவருடைய குடும்பங்களை ஞாபகம் வைத்திருந்தார்கள். இவர்களுடன் பள்ளியில் படித்து அந்த ஊரிலேயே வசித்து வரும் சிலரும் ஊரில் இருந்தனர்.

அவர்களைத் தங்கள் வீட்டில் தங்கவும், உணவருந்தவும் பலரும் அழைத்தனர். ஒரு சிலர் வீட்டில் மட்டும் உணவருந்தி விட்டு, மற்றவர்களிடம் மன்னிப்புக் கேட்டுக் கொண்டனர்.

இருவரும் இரண்டு நாட்களில் ஊரில் பலரையும் சந்தித்துப் பேசினார்கள். அவர்கள் படித்த பள்ளி இருந்த இடத்தைப் பார்த்து விட்டு வந்தார்கள். அது இடிக்கப்பட்டு அங்கு வேறு எதோ கட்டிடம் வந்திருந்தது. அவர்கள் படித்த பள்ளி வேறொரு இடத்தில் பெரிய கட்டடத்துக்கு இடம் மாறி இருந்தது.

ரவியின் வீட்டை வாங்கியவர் அதை வேறு விதமாக மாற்றிக் காட்டியிருந்தார். குமாரின் வீடு இடிக்கப்பட்டு காலி மனையாக இருந்தது.

கோவில்கள் மட்டும்தான் உள்ளே  வௌவால்களும், கோபுரத்தில் புறாக்களும் என்று அதே போல் இருட்டு குகைகளாக இருந்தன. கோவில்களுக்குள் மங்கலாக எரிந்து கொண்டிருந்த குறைந்த வாட் பல்புகளைக் கொண்ட மின் விளக்குகளைத் தவிர அதிக மாறுதல்கள் இல்லை. கோவில்களுக்கு வந்து போகும் பக்தர்களின் எண்ணிக்கையைப் போல் அங்கே வசித்து வந்த வௌவால்கள், புறாக்கல் இவற்றின் எண்ணிக்கையும் குறைந்து விட்டதாகத் தோன்றியது.

ஆற்றில் புதிய பாலம். ஆனால் பாலத்துக்குக் கீழே நீரோட்டம் இல்லை.

 இரண்டு நாட்கள் ஊரைச் சுற்றியதில் மகிழ்ச்சி, ஏக்கம், வருத்தம் எல்லாம் கலந்த உணர்வு இருவருக்கும் ஏற்பட்டது.

ரிலிருந்து பஸ்ஸில் கிளம்பி அருகில் இருந்த ரயில் நிலையத்துக்கு வந்தனர். ரயிலுக்குக் காத்திருந்தபோது, குமார் உற்சாகமாகப் பேசிக்கொண்டிருந்தான். ஆனால் ரவி எதோ சிந்தனையில் இருந்தான்.

"என்னடா, ஒரு மாதிரி இருக்கே?" என்றான் குமார்.

"போகும்போது நீ என்ன சொன்னேன்னு ஞாபகம் இருக்கா? என் அப்பா பெரிய பணக்காரர்ங்கறதால அவரை எல்லாருக்கும் ஞாபகம் இருக்கும்னு சொன்னே."

"ஆமாம். அதுக்கென்ன? உன் அப்பாவைப் பத்தித்தான் எல்லாரும் பேசினாங்களே!"

"பேசினாங்க. ஒரு மரியாதைக்காகப் பேசினாங்க. ஊர்ல எல்லாரும் நம்பகிட்ட அன்பாதான் நடந்துக்கிட்டீங்க. ஆனா நான் ஒண்ணு  கவனிச்சேன். எல்லாரும் உன் மேல காட்டின அளவுக்கு உற்சாகத்தை எங்கிட்ட காட்டல" என்றான் ரவி.

:நீ கற்பனை பண்ணிக்கற. அப்படி எதுவும் இல்ல" என்றான் குமார்.

"இல்ல, இருந்தது. அதை நீயும் கவனிச்சிருப்ப. வெளிய சொல்லிக்காம இருக்க. என் அப்பாவைப் பத்தி அதிகமா யாரும் பேசல. ஆனா உன் அப்பாவைப் பத்தி எல்லாரும் எவ்வளவு பெருமையாப் பேசினாங்க!"

"டேய் ரவி! உன் அப்பா பணக்காரர். அதனால அவர்கிட்ட நிறைய பேரு நெருங்கிப் பழகி இருக்க மாட்டாங்க. என் அப்பா சாதாரண மனுஷர். அதனால அவர்கிட்ட எல்லாரும் அதிகமாய் பழகி இருப்பாங்க. அதான் விஷயம்" என்றான் குமார்.

"அது மட்டும் காரணம் இல்லடா. என் அப்பா பெரிய மனுஷன் என்கிற  அந்தஸ்தோட இருந்தார். அவ்வளவுதான். ஆனா உன் அப்பா ஊர்ல எல்லாருக்கும் உதவியா இருந்திருக்காரு. எல்லாரோட நல்லது கெட்டதுகளிலேயும் பங்கேத்துக்கிட்டு, எல்லாருக்கும் தன்னால முடிஞ்ச உதவியைச் செஞ்சுக்கிட்டு இருந்திருக்காரு. அதனால்தான் அவர் மேல எல்லாரும் இவ்வளவு நல்லெண்ணம் வச்சிருக்காங்க.நீ அவர் மகன்  என்கிறதால உன் மேலயும் அந்த நல்லெண்ணத்தைத் தங்களை அறியாமலேயே வெளிப்படுத்தறாங்க. உன் அப்பா வாழ்ந்த வீடு இடிஞ்சு போயிடுச்சு. ஆனா அவர் விட்டுட்டுப் போன நல்ல பேரு அப்படியே இருக்கு, பரம்பரை சொத்து மாதிரி. இப்ப அந்த நல்ல பேரோட பலன் உனக்கும் கிடைக்குது. நீ அதிர்ஷ்டம் பண்ணியிருக்கடா" என்றான் ரவி.

குமாருக்கு என்ன சொல்வதென்று தெரியவில்லை. 

இல்லறவியல் 
     அதிகாரம் 24      
புகழ்  
குறள் 238
வசையென்ப வையத்தார்க் கெல்லாம் இசையென்னும்
எச்சம் பெறாஅ விடின்.

பொருள்:  
தமக்குப் பின் நிலைத்து நிற்கும் புகழை விட்டுச் செல்லாவிட்டால், அந்த வாழ்க்கையை உலகம் பழி என்று சொல்லும்.

Tuesday, January 29, 2019

237. நானும் விஞ்ஞானிதான்!


"காயப்படுத்திட்டு, அவமானமும் படுத்தற மாதிரின்னு இங்கிலீஷில சொல்லுவாங்க, அது மாதிரி இருக்கு. என்னைப் புறக்கணிச்சுட்டு என்னோட ஜுனியர் ஓத்தனுக்கு அவார்ட் கொடுப்பாங்களாம். அவனுக்கு நடத்தற பாராட்டு விழாவிலே நானே அவனைப் பாராட்டிப் பேசணுமாம்!" என்று தன் மனைவி சுகந்தியிடம் பொருமினான்  ராமநாதன்.

"உங்க டைரக்டர் கிட்டயே போய்க் கேளுங்க!" என்றாள் சுகந்தி.

"கேக்கத்தான் போறேன்!"

"என்ன மிஸ்டர் ராமநாதன் இது? நம்ம இன்ஸ்டிட்யூட்ல ஓத்தருக்கு பத்மஸ்ரீ கிடைச்சதுக்கு நீங்க பெருமைப்படணும். அதை விட்டுட்டு, குறை சொல்றீங்களே!" என்றார் டைரக்டர் கமல்நாத்.

"பெருமைப்படலாம் சார்! ஆனா அவனை விட அனுபவத்திலயும், ரேங்க்கிலயும் நான் சீனியர். என்னை ஓவர்லுக் பண்ணிட்டு அவனுக்கு பத்மஸ்ரீக்கு நீங்க சிபாரிசு பண்ணியிருக்கீங்க. இது அநியாயம் இல்லையா?"

"நீங்க சீனியர்தான். ஆனா இது குமரேசனோட ஆராய்ச்சிக்காக அவருக்குக்  கிடைச்ச அங்கீகாரம். அவர் செஞ்ச ஆராய்ச்சி ஒரு பிரேக் த்ரூ ரிசர்ச். இன்ட்டர்நெஷனல் ஜேர்னல்ல எல்லாம் அதைப்பத்திப் பேசறாங்க. அதனாலதான் அவருக்கு அங்கீகாரம் கொடுக்கணும்னு நான் அரசாங்கத்துக்கு சிபாரிசு பண்ணினேன். அரசாங்கமும் அவரோட பங்களிப்போட மதிப்பை உணர்ந்து அவருக்கு பத்மஸ்ரீ கொடுக்க முடிவு செஞ்சிருக்காங்க. இதில சீனியாரிட்டி எங்கேந்து வந்தது?"

"சார்! இங்க எல்லா சைன்ட்டிஸ்ட்களும்  வேலை செய்யறாங்க. என்னவோ குமரேசன் மட்டும்தான் பெரிசா செஞ்சுட்ட மாதிரி பேசறீங்க."

"நீங்க சொன்னாலும், சொல்லாட்டாலும் உண்மை அதுதான். இந்த இன்ஸ்டியட்ட்ல ஆராய்ச்சி செய்ய அரசாங்கம் நிறைய வசதி செஞ்சு கொடுத்திருக்காங்க. ஆனா குமரேசன் மாதிரி ஒரு சில பேர்தான் அதை முழுமையாய் பயன்படுத்திக்கறாங்க."

"அப்ப நான் ஒண்ணுமே செய்யலேன்னு சொல்றீங்களா?"

"ராமநாதன்! உலகத்தில எவ்வளவோ பேரு ஆராய்சசி பண்றாங்க. அரசாங்கத்தில, தனியார் நிறுவனங்கள்ள, சில பேரு தனி.நபர்களாகக் கூட. எந்த ஒரு வசதியும் இல்லாம ஒரு சின்ன லேப்ல தங்க சொந்தக் காசைச் செலவழிச்சு, பெரிய வருமான வாய்ப்புகளையெல்லாம் விட்டுட்டு ராப்பகலா ஆராய்ச்சி பண்றவங்க இருக்காங்க. ஆனா இங்கே அரசாங்கம் நமக்கெல்லாம் நிறைய சம்பளம் கொடுத்து, குவார்ட்டர்ஸ் கொடுத்து, ஆராய்ச்சி செய்யத் தேவையான எல்லா வசதிகளையும் செஞ்சு கொடுத்திருக்கு. இன்னும் ஏதாவது எக்விப்மெண்ட்டோ வேற விஷயங்களோ வேணும்னு கேட்டாக் கூட உடனே  சாங்ஷன் ஆகிடும். ஆனா இதையெல்லாம் சரியாப் பயன்படுத்திக்கிட்டு சிறப்பா ஆராய்ச்சி செஞ்சவங்க எத்தனை பேரூ?  குமரேசனோட சீனியர்களெல்லாம் அஞ்சு மணிக்கு வீட்டுக்குப் போயிதுவங்க.. ஆனா குமரேசன் நேரம் பாக்காம உழைச்சு பெரிய அளவில கான்ட்ரிப்யூட்  பண்ணி இருக்காரு. அவரைப் பாராட்டிப் பேசறது உங்களுக்குத் பெருமைதான்னு நான் நினைக்கிறேன்" என்றார் கமல்நாத்.

ராமநாதனுக்கு. தான் ஏன் இது பற்றி டைரக்டரிடம் கேட்டோம் என்று ஆகி விட்டது! 

இல்லறவியல் 
     அதிகாரம் 24      
புகழ்  
குறள் 237
புகழ்பட வாழாதார் தந்நோவார் தம்மை
இகழ்வாரை நோவது எவன்.

பொருள்:  
புகழ் பட வாழ முடியாதவர்கள் தங்களை நொந்து கொள்ளாமல் தங்களை இகழ்பவர்களைக் குறை சொல்வது ஏன்?

Sunday, January 27, 2019

236. முன்னணிப் பாடகர்


சினிமா டைரக்டர் சுந்தர் ஸ்ரீதர், கதாசிரியர் குருசாமியுடன் ராமசுப்ரமணியத்தின் வீட்டுக்குப் போனபோது, ஒரு வேலையாள் அவர்களை வரவேற்று முன்னறையில் உட்கார வைத்தான்.

"சார் கிட்ட நங்க வரதா ஃபோன் பண்ணி சொல்லி இருந்தோம்" என்றார் ஸ்ரீதர் சுந்தர். 

"ஐயா சாதகம் பண்ணிக்கிட்டிருக்காங்க. இன்னும் அஞ்சு நிமிஷத்துல வந்துடுவாங்க" என்றான் வேலையாள் சுருக்கமாக.

"சாதகமா?" என்ற கேள்வி முகத்தில் ததும்ப குருசாமியைப் பார்த்த சுந்தர் ஸ்ரீதரிடம், "ரிகர்சல்!"என்றார் குருசாமி ரகசியமாக.

"ஓ!" என்று தலையாட்டிய சுந்தர் ஸ்ரீதர், வேலையாளிடம், "சாருக்கு இன்னிக்கு கச்சேரி ஏதாவது இருக்கா என்ன?"என்றார்.

"இல்லீங்க. இப்பதானே டிசம்பர் சீசன் முடிஞ்சிருக்கு. அதனால ஒரு மாசத்துக்கு கொஞ்சம் ஓய்வாத்தான் இருப்பாரு" என்றான் வேலையாள்.

"அப்ப எதுக்கு ரிகர்சல்?" என்று சுந்தர் ஸ்ரீதர் யோசித்துக் கொண்டிருந்தபோதே, உள்ளிருந்து ராமசுப்ரமணியம் வந்து விட்டார்.

பரஸ்பரம் நலம் விசாரித்த பின், "சொல்லுங்க! என்ன விஷயம்?" என்றார் ராமசுப்ரமணியம்.

"சார்! சங்கராபரணம்னு ஒரு படம் வந்தது உங்களுக்குத் தெரிஞ்சிருக்கும்."

"பாத்திருக்கேன். சொல்லுங்க."

"கர்நாடக சங்கீதத்தை அடிப்படையா வச்சு அது மாதிரி ஒரு படம் அப்புறம் வந்ததில்லை. இப்ப இவர் ஒரு அருமையான கதை வச்சிருக்காரு. அதை வச்சு சங்கராபரணத்துக்கு இணையா இன்னொரு படம் பண்ணலாம்னு இருக்கோம்."

"நல்ல விஷயம். பண்ணுங்க."

"ஒரு அஞ்சு நிமிஷம் நீங்க இந்தக் கதையைக் கேட்டீங்கன்னா நல்லா இருக்கும்."

"நான் கதையைக் கேட்டு என்ன ஆகப் போகுது? சரி, நீங்க விருப்பப்படறீங்க சொல்லுங்க" என்றார் ராமசுப்ரமணியம்.

"சொல்லுங்க" என்று சுந்தர் ஸ்ரீதர் குருசாமியிடம் சொன்னதும், குருசாமி கதையைச் சொல்ல ஆரம்பித்தார்.

ஐந்து நிமிடம் என்று சுந்தர் ஸ்ரீதர் சொன்னாலும், குருசாமிக்குக் கதையைச் சொல்லி முடிக்க அரைமணி ஆயிற்று.

"கதை நல்லாத்தான் இருக்கு. ஆனா எங்கிட்ட எதுக்கு இதைச் சொல்றீங்கன்னுதான் தெரியல" என்றார் ராமசுப்ரமணியம்.

"சார்! இது ஒரு கர்நாடக சங்கீத வித்வானைப் பத்தின படம். இதில நீங்கதான் சங்கீத வித்வானா நடிக்கணும்னு கேட்டுக்கத்தான் வந்திருக்கோம்" என்றார் சுந்தர் ஸ்ரீதர்.

ராமசுப்ரமணியம் பெரிதாகச் சிரித்தார்.

"ஏன்  சார் சிரிக்கிறீங்க?"

"சொல்றேன். அதுக்கு முன்ன, என்னை என் இந்த ரோலுக்குத் தேர்ந்தெடுத்தீங்கன்னு சொல்ல முடியுமா?"

"நீங்க ஒரு முன்னணி சங்கீத வித்வான். உங்களைப்பத்தித் தெரியாதவங்க யாருமே இருக்க முடியாது. நீங்க நடிச்சா, படத்துக்கு நல்ல வரவேற்பு கிடைக்கும்."

"ஆனா, எனக்கு நடிக்கத் தெரியாதே!"

"சார்! அதெல்லாம் தேவையில்லை. நீங்க சும்மா வந்து நின்னு, உங்களுக்குத் தெரிஞ்ச அளவில வசனத்தைப் பேசிட்டுப் போனா போதும். உங்களை எல்லோரும் சங்கீத வித்வானாத்தான் பாப்பாங்களே தவிர, உங்க நடிப்பைப் பத்தி யாரும் கண்டுக்க மாட்டாங்க" என்றார் சுந்தர் ஸ்ரீதர்.

"அதான் விஷயம்" என்றார் ராமசுப்ரமணியம். " நான் சங்கீதம் கத்துக்கிட்டுப் பாட ஆரம்பிக்கவே எவ்வளவு கஷ்டப்பட்டிருப்பேன் தெரியுமா? நான் மட்டும் இல்ல, இன்னிக்கு நல்லா பாடறவங்கன்னு பேரு வாங்கி இருக்கிறவங்க எல்லாருமேதான். தினம் காலையில 4 மணிக்கு எழுந்து ரெண்டு மணி நேரம் சாதகம் பண்ணுவேன். இது மாதிரி பல வருஷங்கள் பண்ணினப்பறம்தான் எனக்குப் பாடவே வந்தது.

"பாட ஆரம்பிச்சப்பறமும், தினம் சாதகம் பண்ணி, புதுசா புதுசா பல விஷயங்களைப் படிச்சும் கேட்டும் தெரிஞ்சுக்கிட்டு, நல்லாப் பாடறவங்க பல பேரு கச்சேரிகளைத் திரும்பத் திரும்பக் கேட்டு, இரும்பை உலையில் காய்சசி அடிக்கற மாதிரி என்னைப் பண்படுத்திக்கிட்டு, இன்னிக்கு ஒரு முன்னணிப் பாடகன்னு நீங்க நினைக்கிற அளவுக்கு வளந்திருக்கேன்.

"இப்பவும் தினமும் சாதகம் பண்றதையோ, புதுசா  எதையாவது கத்துக்கறதையோ நிறுத்தல. கச்சேரி இருந்தாலும் இல்லாட்டாலும் தினமும் காலையில சாதகம் பண்ணாம இருக்க மாட்டேன். ஒரு துறையில முன்னேறணும்னா இவ்வளவு கஷ்டப்பட வேண்டி இருக்கு. உங்களுக்கும் இது தெரியும். ஏன்னா நீங்களும் பெரிய டைரக்டரா, கதாசாரியரா வர எவ்வளவோ கஷ்டப்பட்டிருப்பீங்க. அப்படி இருக்கச்சே, திடீர்னு ஒண்ணுமே தெரியாம நான் ஒரு நடிகனா ஆகணும்னு சொல்றீங்களே, அது எப்படி?"

"இல்ல சார்! இது வந்து.."

"மன்னிச்சிடுங்க. ஒரு துறையில இறங்கினா அதில சிறப்பா வர அளவுக்கு நம்மளைத்  .தயார் படுத்திக்கணும். சும்மா ஒப்புக்கு நடிக்கறதில எனக்கு விருப்பமில்லை. நீங்க ஒரு நல்ல நடிகரைப் போட்டுப் படம் எடுக்கறதுதான் நல்லதுங்கறது என்னோட கருத்து" என்றார் ராமசுப்பிரமணியன்.

சுந்தர் ஸ்ரீதரும், குருசாமியும் மௌனமாகக் கை கூப்பி விடை பெற்றனர்.

இல்லறவியல் 
     அதிகாரம் 24      
புகழ்  
குறள் 236
தோன்றின் புகழொடு தோன்றுக அஃதிலார்
தோன்றலின் தோன்றாமை நன்று.

பொருள்:  
ஒரு துறையில் தாம் இருப்பதைக் காட்டிக்கொள்ள விரும்பினால், புகழ் பெற்றவராக இருக்க வேண்டும். அப்படி இல்லாவிடில், தங்களை வெளிக் காட்டிக்கொள்ளாமல் இருப்பதே நல்லது.

Sunday, January 20, 2019

235. சிறைவாசத்துக்குப் பின்

எல்லோராலும் மிகவும் மதிக்கப்பட்டகல்லூரிப் பேராசிரியருக்கு இந்த கதியா என்று அனைவரும் திகைக்கும் வகையில் கஸ்தூரிரங்கனுக்கு சில அனுபவங்கள் ஏற்பட்டன.

பொருளாதாரப் பேராசிரியரான கஸ்தூரிரங்கனை வெளியூரில் உள்ள ஒரு  கல்லூரியில் நடந்த மாணவர்கள் கருத்தரங்குக்கு சிறப்பு விருந்தினராக அழைத்திருந்தனர்.

நிகழ்ச்சியில் கலந்து கொண்ட கஸ்தூரிரங்கன் அரசாங்கத்தின் பொருளாதாரக் கொள்கையை விமரிசித்துப் பேசினார். அரசின்பொருளாதாரக் கொள்கைகள் வறுமையில் உள்ளவர்களை இன்னும் கீழே தள்ளும் விதத்தில் அமைந்திருப்பதாகவும், இதனால் ஏழை மக்களிடையே பெரும் கொந்தளிப்பு ஏற்படும் என்றும் அவர் பேசினார். 

அவருடைய பேச்சை வீடியோ எடுத்த சில மாணவர்கள் அதை சமூக ஊடகங்களில் வெளியிட்டனர்.

கஸ்தூரிரங்கன் நிகழ்ச்சியை முடித்துக்கொண்டு ரயிலில் தன சொந்த ஊருக்குத் திரும்பினார். அவர் ரயிலில் வந்து இறங்கியதும், வீட்டுக்குச் செல்லும் முன்பே ரயில் நிலையத்தில் போலீசாரால் கைது செய்யப்பட்டார்.

கைது செய்யும்போது போலீசார் அவரிடம் காரணம் எதுவும் கூறவில்லை. ஆனால் மறுநாள் கோர்ட்டில் ஆஜர்படுத்தப்பட்டபோது அவர் தேச ஒற்றுமைக்கு எதிராகச் செயல்பட்டதாகக் குற்றம் சாட்டப்பட்டார். ஜாமீனில் வெளி வர முடியாத செக்‌ஷன்களில் அவர் மீது வழக்குப் போடப்பட்டு அவர் 14 நாட்கள் காவலில் வைக்கப்பட்டார்.

கஸ்தூரிரங்கன் கைதுக்கு எதிராகப் பொது மக்களிடையேயும், ஊடகங்களிலும் எதிர்ப்புக் குரல் எழுந்தது. ஆனால் அரசாங்கம் இவற்றுக்குச் செவி சாய்க்கவில்லை. சில ஊடகங்கள் கஸ்தூரிரங்கன் கைது செய்யப்பட்டதை நியாயப்படுத்தி, அவர் பல்வேறு தேச விரோதக் செயல்களில் ஈடுபட்டதாக அவதூறுச் செய்திகள் வெளியிட்டன.

14 நாட்கள் முடிந்ததும் கஸ்தூரிரங்கனின் காவல் இன்னும் 14 நாட்கள் நீட்டிக்கப்பட்டது. அவர் குடும்பத்தினரும், வேறு சில சமூக ஆர்வலர்களும் அவரது கைதுக்கு எதிராக வழக்குகள் தொடுத்தனர். வழக்குகள் விசாரணைக்கு எடுத்துக்கொள்ளப்பட்டு நடந்து வந்தன. அரசின் தரப்பில் இந்த வழக்குகளை 
முறியடிக்கப் பல நடவடிக்கைகள் முடுக்கி விடப்பட்டன.

இதற்கிடையே அவர் காவல் தொடர்ந்து நீடிக்கப்பட்டுக்கொண்டே வந்தது. 

சர்க்கரை நோயால் பாதிக்கப்பட்ட கஸ்தூரிரங்கனின் உடல்நிலை சிறைவாசத்தால் பாதிக்கப்பட்டிருப்பதாகத் தகவல்கள் வெளியாகின. அவரைச் சிறையில் சென்று பார்க்க யாருக்கும் அனுமதி வழங்கப்படவில்லை.

ஸ்தூரிரங்கன் கைது செய்யப்பட்டு மூன்று மாதங்களுக்குப் பிறகு, அவர் மீது சாட்டப்பட்ட குற்றச்சாட்டுகளுக்கு ஆதாரமில்லை என்று கூறி நீதிமன்றம் அவரை விடுதலை செய்தது. ஆயினும் அரசாங்கம் இந்தத் தீர்ப்புக்கு எதிராக மேல்முறையீடு செய்யப் போவதாக அறிவித்தது.

கஸ்தூரிரங்கன் விடுதலையாகிச் சிறையிலிருந்து வெளியே வந்தபோது, அவரை வரவேற்க அந்த ஊரே திரண்டு வந்திருந்தது. ஒரு பெரிய அரசியல் தலைவருக்கு வரக்கூடிய கூட்டத்தை விட அதிகமான கூட்டம் சிறை வாசலில் கூடியிருந்ததாக ஊடகங்கள் குறிப்பிட்டன.

கஸ்தூரிரங்கன் மூன்று மாத சிறைவாசத்தால் உடல் நிலை பாதிக்கப்பட்டு நடக்கக் கூட இயலாத அளவுக்கு பலவீனமாக இருந்தார். அவரைப் பார்த்ததுமே, அங்கு கூடியிருந்தவர்கள் அவருக்கு ஆதரவான கோஷங்களை எழுப்பினர். கஸ்தூரிரங்கன் அனைவரையும் கைகூப்பி வணங்கி வீட்டுக் காரில் ஏறித் தன் வீட்டுக்குச் சென்றார். 

கஸ்தூரிரங்கன் தேசத்துரோகக் குற்றத்துக்காகக்  கைது செய்யப்பட்டதைக் கரணம் காட்டி அவர் வேலை பார்த்து வந்த கல்லூரி அவரைப் பதவி நீக்கம் செய்திருந்தது. இதற்குப் பொதுமக்களிடமிருந்து பெரும் கண்டனம் எழுந்தது. கஸ்தூரிரங்கனுக்கு வேலை கொடுப்பதாக நாட்டின் பல்வேறு பகுதிகளிலிருந்த கல்லூரிகள், நிறுவனங்களிலிருந்து வெளிப்படையான அறிவிப்புகள் வந்தன. வெளிநாடுகளிலிருந்து கூட சில வாய்ப்புகள் வந்தன. 

உடல்நிலை பாதிக்கப்பட்டதன் காரணமாக கஸ்தூரிரங்கன் வீட்டிலேயே ஓய்வாக இருந்தார். பொதுமக்களின் மனநிலையைப் புரிந்து கொண்ட அரசாங்கம் அவரது விடுதலையை எதிர்த்து மேல்முறையீடு செய்யாமல், சந்தடியின்றி வழக்கைக்  கை கழுவியது.

இரண்டு மாதங்களுக்குப் பிறகு, ஊரின் சில முக்கிய மனிதர்கள் கஸ்தூரிரங்கனை அவர் வீட்டில் வந்து  பார்த்தனர். அவர் உடல்நலம் பற்றி விசாரித்தபின், அவர்களைத் தலைமையேற்று அழைத்து வந்தவர், "வரப்போற நாடாளுமன்றத் தேர்தல்ல நம்ப தொகுதியில நீங்க நிக்கணும்னு எல்லோரும் விரும்பறாங்க. நீங்க நிக்கறதா இருந்தா  தங்க கட்சி சார்பா யாரையும் நிறுத்தாம உங்களை ஆதரிக்கறதா எல்லா எதிர்க்கட்சிகளும் அறிவிச்சிருக்காங்க" என்றார்.  

இல்லறவியல் 
     அதிகாரம் 24      
புகழ்  
குறள் 235
நத்தம்போல் கேடும் உளதாகும் சாக்காடும்
வித்தகர்க் கல்லால் அரிது.

பொருள்:  
தமக்கு நேரும் கெடுதல்களையும் தங்கள் புகழுக்குப் பெருமை சேர்ப்பதாகச் செய்வதும், மரணம் கூடத் தங்கள் புகழை மேம்படுத்தச் செய்வதும்   அறிவாற்றலில்  சிறந்தவர்களைத் தவிர மற்றவர்க்கு அரிதான செயல்..

Thursday, January 17, 2019

234. இந்திரன் அளித்த விருந்து


அந்த ஊர் எல்லையில் ஓடும் ஆறு அதன் திடீர் வெள்ளைப் பெருக்குக்குப்  பெயர் போனது. கடந்த காலங்களில், பின்னிரவில் ஊரே உறங்கிக் கொண்டிருந்தபோது, திடீரென்று ஆற்றில் வெள்ளம் வந்து நிறைய பொருட்சேதமும், உயிர்ச் சேதமும் ஏற்படுத்தி இருக்கிறது.

அந்த ஆறு அந்த ஊரிலிருந்து சிறிது தூரத்தில் இருந்த  ஒரு சிறிய மலையிலிருந்து உற்பத்தி ஆகிறது. மலையில் சிறிதளவு மழை பெய்தால் கூட அத்தனை நீரும்  ஆற்றில் வழிந்து ஒடி விடும். இதனால் அந்தப் பகுதிக்கு நிறைய தண்ணீர் கிடைத்தாலும், திடீரென்று ஏற்படும் வெள்ளைப் பெருக்கின் பிரச்னையும் இருந்தது.

அந்த ஊரில் மட்டும் ஆற்றின் கரை சற்றுத் தாழ்வாக இருந்ததால், இந்தப் பிரச்னை. 

அதனால் ஆற்றின் கரையில் நீண்ட மதில் சுவர்கள் எழுப்பப்பட்டன. அதற்குப் பிறகு, திடீர் வெள்ளம் வந்த சமயங்களில், வெள்ளம் ஊருக்குள் வந்து விடாமல் மதில் சுவர் காத்து வந்தது. 

டு மேய்க்கும் பொன்னன் அன்று மாலை ஆடுகளை வீட்டுக்கு ஒட்டிச் செல்லுமுன், ஒரு ஆட்டைக் காணோம் என்பதை கவனித்தான். மற்ற ஆடுகளை அவற்றின் சொந்தக்காரர்கள் வீட்டில் விட்டு விட்டு, காணாமல் போன ஆட்டைத் தேடிக் கண்டு பிடித்து, அதன் சொந்தக்காரர் வீட்டில் கொண்டு விடுவதற்குள் பொழுது சாய்ந்து இருள் கவ்வத் தொடங்கி விட்டது 

அப்போதுதான் காணாமற்போன ஆட்டைத் தேடும் பதட்டத்தில் தன் அலக்கை எங்கோ தவற விட்டு விட்டதைப் பொன்னன் கவனித்தான். ஒரு முனையில் ஒரு சிறிய அரிவாள் கட்டப்பட்டிருந்த அந்த நீண்ட மூங்கில் கம்பை அவன் மரங்களிலிருந்து இலைகளை அறுத்து ஆடுகளுக்குப் போடப் பயன்படுத்துவான். 

அலக்கை ஆற்றங்கரை ஓரத்தில்தான் எங்கேயோ விட்டிருக்க வேண்டும் என்று நினைத்து அங்கே போய்த் தேடினான். இருட்டில் தேடுவது சற்றுக் கடினமாக இருந்தாலும், சிறிது நேரத் தேடலுக்குப் பின், அவன் அதைக் கண்டெடுத்து விட்டான். 

அங்கிருந்து திரும்ப யத்தனித்தபோதுதான், அந்த சத்தத்தை கவனித்தான். டப் டப் என்று நீர் சொட்டும் சத்தம். 

திரும்பிப் பார்த்தான். இருட்டில் எதுவும் தெரியவில்லை. சத்தத்தை வைத்து நீர் சொட்டும் இடத்துக்கு வந்தான். அவன் மீது ஒரு சொட்டு விழுந்தது. மேலே பார்த்தான். ஆற்று நீர் உள்ளே வந்து விடக்கூடாது என்பதற்காகப் போடப்பட்டிருந்த தடுப்புச் சுவரிலிருந்துதான் நீர் சொட்டிக் கொண்டிருந்தது.

நீர் கசிந்து வந்த இடத்தின் உயரத்தைப் பார்த்தபோது ஆற்றில் நீர்ப்பெருக்கு அதிகம் ஆகியிருக்க வேண்டும் என்று தோன்றியது.

திடீரென்று சொட்டும் வேகம் அதிகரித்து விட்டதாகத் தோன்றியது. பிரமையாக இருக்குமோ என்று நினைத்தான். இல்லை, பிரமை இல்லை. கொஞ்சம் வேகமாகத்தான் சொட்டுகிறது. அப்படியானால் ஓட்டை சற்று பெரிதாகி இருக்கலாம்.

என்ன செய்வது என்று யோசித்தான். ஊருக்குள் போய் யாரிடமாவது சொல்லி ஆட்களை அழைத்து வரலாம். ஆனால் அதற்குள் நீர்க்கசிவு அதிகமாகி சுவர் உடைந்து விட்டால்?

தானே ஏதாவது செய்து பார்க்கலாம் என்று நினைத்து, சிறிது மண்ணை எடுத்து கசியும் இடத்தில் வைக்க முயன்றான்.  அந்த இடம் அவனுக்கு எட்டவில்லை.

அருகில் ஒரு பூவரச மரம் இருந்தது. அதன் மீது ஏறி, ஒரு கிளையில் அமர்ந்து கொண்டு, கையை நீட்டி நீர் கசிந்த இடத்தில் மண்ணை அப்பினான். 

சட்டென்று நீர்க்கசிவு நின்று விட்டது!

பொன்னனுக்கு நிம்மதியாக இருந்தது. நல்ல வேளை! கசிவு கொஞ்சம் நின்றிருக்கிறது. மறுபடி கசிவு அதிகமாவதற்குள், ஊருக்குள் போய் யாரையாவது அழைத்து வரலாம் என்று நினைத்துக் கீழே இறங்கினான்.

ஆனால் அவன் கீழே இறங்கியதுமே மீண்டும் கசிய ஆரம்பித்து விட்டது. 

சற்று நேரம் யோசித்த பிறகு அவனுக்கு ஒரு யோசனை தோன்றியது.

ஊருக்குப் போய் யாரையும் அழைத்து வருவதற்குள் கசிவு அதிகமாகி சுவர் விரிசல் கண்டு தண்ணீர் ஊருக்குள் வந்து விடலாம். நிறைய மண்ணை எடுத்துப் போய் மரத்தில் அமர்ந்தபடி கொஞ்சம் கொஞ்சமாக மண்ணை அப்பி, கசிவைக் குறைக்க வேண்டியதுதான். இடையில் யாராவது இந்தப் பக்கம் வந்தால் தகவல் சொல்லி அனுப்பலாம் என்று நினைத்துக் கொண்டான்.

பொன்னன் ஒரு அநாதை. ஒரு இடிந்த வீட்டின் வாசல் திண்ணையில்தான் அவன் குடியிருப்பு.  அவன் ஆடு மேய்க்கும் வீடுகளில், முறை வைத்துக்கொண்டு அவனுக்கு காலையில பழைய சோறு, கையில் கட்டுச்சோறு, இரவு சாப்பாடு என்று போட்டு விடுவார்கள். இரவு அவன் சாப்பிட வராததைஅந்த வீட்டுக்காரர்கள் பெரிதாக எடுத்துக்கொள்ள மாட்டார்கள். சினிமாவுக்கோ, எங்கேயோ போயிருப்பான் என்று நினைத்துக் கொள்வார்கள். அதனால் யாரும் அவனைத் தேடி வரப் போவதில்லை.

தன் மேல் துண்டில் நிறைய மண்ணை எடுத்து மூட்டையாகக் கட்டிக்கொண்டு மரக்கிளையில் போய் உட்கார்ந்தான். 

சிறிது மண்ணை அப்பியதும் கசிவு நின்றது. ஒரு சில நிமிடங்களில் மீண்டும் கசிய ஆரம்பித்தது. மீண்டும் மண்ணை அப்பினான். இதுபோல் சிலமுறை செய்ததும், மண் தீர்ந்து விட்டது.

மீண்டும் கீழே இறங்கி துண்டில் மண்ணை நிரப்பிக் கட்டி எடுத்து வந்தான். எவ்வளவு நேரம் ஆயிற்று என்று தெரியவில்லை.ஒரு மணி நேரம் ஆகியிருக்கலாம் என்று தோன்றியது. 

இது போல் ஐந்தாறு முறை கீழே இறங்கிப் போய் மண் எடுத்து வந்து விட்டான். மணி என்ன  இருக்கும் என்று தெரியவில்லை. சாப்பிடாததாலும், தொடர்ந்து மரத்தில் ஏறி இறங்கி, மண்ணை எடுத்து வந்து அப்பிக்கொண்டிருந்ததாலும் உடல் சோர்வடைந்திருந்தது. மரக்கிளையில் உட்கார்ந்திருந்தது உடலில் வலி ஏற்படுத்தியதுடன், கிளை உடைந்து விடுமோ என்ற அச்சத்தையும் ஏற்படுத்தியது. தூக்கம் வேறு கண்ணைச் சுற்றியது.

திகாலை ஊர்க்காரர் ஒருவர் அங்கே வந்து பார்த்தபோது பொன்னன்  மயங்கிய நிலையில் கீழே கிடந்ததையும், தடுப்புச் சுவரிலிருந்து சிறிய அளவில் நீர் ஒழுகி  பொன்னன் மீது பட்டுக்கொண்டே கீழே கோடு போல் ஓடிக்கொண்டிருப்பதையும் பார்த்தார்.

அவர் உடனே ஓடிப்போய் ஊரிலிருந்து ஆட்களை அழைத்து வந்தார். சூழ்நிலையைப் பார்த்ததும், நடந்ததை அனைவரும் புரிந்து கொண்டனர். 

"ராத்திரி பூரா ஒத்தை ஆளா தானே கசிவை நிறுத்தப் பாத்திருக்கான்  கீழேந்து மண்ணை எடுத்துக்கிட்டுப் போய், மரக்கிளையில உக்காந்துக்கிட்டு ஓட்டையை அடைக்கப் பாத்திருக்கான். கடைசியில களைப்பில் மயங்கி விழுந்துட்டான். நம்மளை வந்து கூப்பிட்டா, அதுக்குள்ளே சுவர் உடைஞ்சுடுமோன்னு நினைச்சுத் தனி ஆளாப் போராடி இருக்கான். இவனுக்கு நம்ம ஊர்ல கோவில் கட்டணும்யா!" என்றார் ஊர்ப் பெரியவர் ஒருவர்.

இதற்குள் பொன்னனின் நாடியைப் பார்த்த நாட்டு வைத்தியர் தலையைப் பக்கவாட்டில் ஆட்டினார்.

"இன்றைக்கு நம் சிறப்பு விருந்துக்கு நாம் அழைத்திருந்தவர்களில் ஒரு சிலர் மட்டும்தானே வந்திருக்கிறார்கள்? மற்றவர்கள் எங்கே?" என்றான் இந்திரன்.

"மண்ணுலகிலிருந்து இன்று ஒரு புதிய பையன் வந்திருக்கிறானாம். அவனைப் பார்க்க எல்லோரும் போய் விட்டார்கள்."

"பையனா? அல்ப ஆயுசா? அது சரி. அவனைப் பார்க்க ஏன் எல்லோரும் போயிருக்கிறார்கள்?"

"அவன் வெள்ளத்திலிருந்து தன் ஊரைக் காப்பாற்ற தன் உயிரையே பணயமாக வைத்துச் செயல்பட்டிருக்கிறானாம்."

"இந்திரலோகத்து விருந்தை விடவா அது முக்கியம்?" என்றான் இந்திரன் திகைப்புடன். 

"அப்படி நினைத்துத்தானே எல்லோரும் அங்கே போயிருக்கிறார்கள்?"

"அப்படியானால் ஒன்று செய்யுங்கள். அந்தப் பையனை நம் விருந்துக்கு அழைத்து வாருங்கள். அவனே இன்று நமது முக்கிய விருந்தினராக இருக்கட்டும்" என்றான் இந்திரன்.   

இல்லறவியல் 
     அதிகாரம் 24      
புகழ்  
குறள் 234
நிலவரை நீள்புகழ் ஆற்றின் புலவரைப்
போற்றாது புத்தேள் உலகு

பொருள்:  
இவ்வுலகம் இருக்கும் வரை நீடிக்கும் புகழ் அளிக்கும் செயல்களைச்  செய்பவர்களைத்தான் வானுலகம் போற்றுமே தவிர, அங்குள்ள தேவர்களைப்  போற்றாது.

Saturday, January 5, 2019

233. சிகாமணி வீடு


"ஒவ்வொத்தரும் தங்களுக்கு முந்திய ஏழு பரம்பரைகளைத் தெரிஞ்சுக்கணும்."

ஒரு தொலைக் காட்சி சொற்பொழிவில் கேட்ட இந்த வாசகம் சுகுமாரின் மனதில் ஆழப் பதிந்து விட்டது.

சுகுமார் சிறிய வயதிலேயே தன்  தந்தையை இழந்தவன். அவனுக்கு அவன் தந்தையின் பெயரும், தாத்தாவின் பெயரும் தெரியும். ஆனால் அவர்களைப் பற்றி அதிக விவரங்கள் தெரியாது. தாத்தாவுக்கு முந்தையவர்கள் பெயர் கூடத் தெரியாது.

எப்படி தன் முந்தைய ஏழு தலைமுறையினர் பற்றித் தெரிந்து கொள்வது?

அவன் அம்மாவிடம் போய்க் கேட்டான். "உங்கப்பாவைப் பத்தி எனக்குத் தெரிஞ்சதையெல்லாம் உனக்கு அப்பப்ப சொல்லியிருக்கேன். அவரைப் பத்தி சொல்றதுக்கு அதிகமா இல்ல. நல்ல மனுஷன். வாழ்க்கையில சுகமே இல்ல அவருக்கு. நல்ல வேலை கூடக் கிடைக்காம கஷ்டப்பட்டார். சீக்கிரமே போய்ச சேர்ந்துட்டாரு" என்றாள் அவன் தாய் கானகம்.

"சரி. தாத்தா பத்தி?"

"உன் தாத்தா இருந்தது ஒரு ஊரு. நானும் உங்கப்பாவும் இருந்தது வேற ஊரு. அதனால உங்க தாத்தாவைப் பத்தி எனக்கு அதிகம் தெரியாதே!" என்றாள் கனகம்.

"யார் கிட்ட கேட்டாத் தெரியும்?"

"உன் பெரியப்பாதான் உன் தாத்தாவோட ஒரே வீட்டில இருந்தார். உன் பெரியப்பா பையன் ராமுவைக் கேளு. அவனுக்குத் தெரிஞ்சிருக்கலாம்"

சுகுமார் ராமுவிடம் சென்று கேட்டபோது, தன் தாத்தாவுக்கு ஊரில் கொஞ்சம் சொத்து இருந்ததால், ஓரளவு வசதியாக வாழ்ந்ததாகவும் மற்றபடி அவரைப் பற்றிக் குறிப்பிட்டுச் சொல்ல எதுவுமில்லை என்றும் ராமு சொன்னான்.

அவன் தாத்தாவின் அப்பா, தாத்தா பெயர்கள் மட்டும் கிடைத்தன. ஆனால் அவர்களைப் பற்றிய விவரம் எதுவும் கிடைக்கவில்லை. அவர்கள் சொந்த ஊரில் சென்று விசாரித்தால் விவரம் கிடைக்கலாம் என்று ராமு சொன்னதைக் கேட்டு, தன் சொந்த ஊருக்குச் சென்றான் சுகுமார்.

"இந்த  கிராமத்தில கண்ணாயிரம்னு ஒரு பெரியவர் இருக்காரு. அவருக்கு இந்த ஊர்ல இருக்கறவங்க எல்லார் குடும்பத்தைப் பத்தியும் தெரியும்" என்று சுகுமாரிடம் அந்த ஊர்க்காரர்கள் சிலர் சொன்னார்கள்.

சுகுமார் கண்ணாயிரத்தைப் போய்ப் பார்த்தான். அவன் தன்னைப் பற்றிய விவரங்களை சொன்னதும், "ஓ! சேதுபதி மகனா நீ?" என்றார் கண்ணாயிரம்.

"ஆமாம் தாத்தா!"

"சேதுபதிக்கு சீதாராமான்னு ஒரு அண்ணன் இருந்தானே?"

"ஆமாம் தாத்தா. எங்க பெரியப்பா பேரு சீதாராமன்தான்."

"ஓ! அப்ப நீ  சிகாமணி பரம்பரை!"

"சிகாமணிங்கறது யாரு?  எங்க பரம்பரையை ஆரம்பிச்சு வைச்சவர் அவர்தானா?" என்றான் சுகுமார்.

கண்ணாயிரம் வயிறு குலுங்கச் சிரித்து விட்டு, "நாமல்லாம் என்ன மொகலாயர் பரம்பரையா, பாபர்தான் பரம்பரையை ஆரம்பிச்சு வச்சவர்னு சொல்றதுக்கு? பரம்பரைக்கு ஆரம்பம் எது? கடவுள் மாதிரி பரம்பரையும் ஆதி அந்தம் இல்லாததுதான்."

"சிகாமணின்னு சொன்னீங்களே!"

"ஆமாம்.கொஞ்சம் இரு. உங்கப்பா சேதுபதி. அவர் அப்பா பேரு ...எனக்கு ஞாபகம் வல்ல. அப்ப நான் பொறந்திருக்கவே மாட்டேன். நான் சொல்ற பழைய விஷயம்லாம் நான் கேட்டதை நினைவில் வச்சுக்கிட்டு சொல்றதுதான்" என்றார் கண்ணாயிரம்.

"இல்ல தாத்தா. எங்க பரம்பரையில் அஞ்சு பேரு எனக்குத் தெரியும். அதில சிகாமணிங்கற பேரு இல்ல."

"அப்பா அவரு அஞ்சுதலைமுறைக்கும் முந்தினவரா இருக்கணும்."

"உங்களுக்குத் தெரியாதா?" என்றான் சுகுமார் ஏமாற்றத்துடன்.

"ஏம்ப்பா உங்க பரம்பரையில வந்தவங்க பேரு உங்க குடும்பத்தில இருக்கறவங்களுக்குத் தெரிஞ்சிருக்கும். எனக்கு எப்படித் தெரிஞ்சிருக்கும்?அப்படியே தெரிய வந்திருந்தாலும், நான் எதுக்கு அதையெல்லாம் ஞாபகம் வச்சுக்கப் போறேன்?"

"அப்ப சிகாமணின்னு சொன்னீங்களே!"

"ஆமாம். அவர் உன் முன்னோர்கள்ல ஒத்தர்னு தெரியும். உனக்கு முன்னாலே எத்தனையாவது பரம்பரையில் வந்தவர்னு எனக்குத் தெரியாது."

"பின்ன அவர் பேரு மட்டும் உங்களுக்கு எப்படித் தெரியும்?"

"ஆ! அப்படிக் கேளு. அவரு நிறையப் படிச்சவரு.படிப்புன்னா ஸ்கூல் காலேஜுக்குப் போய்ப் படிச்சவர் இல்ல. நிறைய இலக்கியங்கள் எல்லாம் படிச்சவரு. அவர்கிட்ட இலக்கியங்கள் பத்திப் பேசவும், விளக்கம் கேட்கவும் எந்தெந்த ஊர்லேந்தெல்லாமோ அறிஞர்கள் வருவாங்களாம். இவரையும் வண்டி அனுப்பி அவங்க ஊருக்கு கூட்டிக்கிட்டுப் போய் அங்கே இவரைப் பேசச் சொல்லிக் கேட்பாங்களாம்.  பக்கத்தில இருந்த சமஸ்தான மன்னர்கள் சில பேர் கூட அவரைத் தங்கள் சபைக்கு வரவழைச்சு அவருக்கு மரியாதை பண்ணியிருக்காங்க. அதனால உங்க பரம்பரை வீட்டுக்கே சிகாமணி வீடுன்னுதான் பேரு. உங்க தாத்தா உங்க பரம்பரை வீட்டை வித்துட்டாரு. இப்ப அது வேற ஓத்தார் வீடு. ஆனா இப்பவும் அதை சிகாமணி வீடுன்னுதான் இந்த  ஊர்ல பல பேர் சொல்லுவாங்கன்னா பாத்துக்கயேன்."

"அவரைப்பத்தி வேற விவரம் எதுவும் தெரியாதா?"

"அவர் அப்பா யாரு, அவர் யாரோட அப்பா இதையெல்லாம் கேக்கறியா? தெரியாது."

தன் பரம்பரையில் ஏழு பேரின் பெயர்களைத் தெரிந்து கொள்ள முடியாவிட்டாலும், ஒரு புகழ் பெற்ற மனிதரின் பரம்பரையில் தான் வந்திருக்கிறோம் என்ற பெருமையுடன் கண்ணாயிரத்திடமிருந்து விடை பெற்றான் சுகுமார்.

இல்லறவியல் 
     அதிகாரம் 24      
புகழ்  
குறள் 233
ஒன்றா உலகத்து உயர்ந்த புகழல்லால்
பொன்றாது நிற்பதொன் றில்.

பொருள்:  
இவ்வுலகில் ஒப்பற்றதாகவும், உயர்ந்ததாகவும் அழிவில்லாமல் நிலைத்து நிற்பது புகழைத் தவிர வேறு எதுவும் இல்லை.

Thursday, January 3, 2019

232. பரிசு யாருக்கு

"அரசே! சிறந்த நூல்களுக்காக நீங்கள் அறிவித்த பரிசுப் போட்டிக்காக   நூற்றுக்கணக்கான நூல்கள் பரிசீலனைக்காக வந்துள்ளன. அவற்றில் ஐந்து நூல்களை நாங்கள் சிறந்ததென்று கருதித் தேர்ந்தெடுத்திருக்கிறோம். இவற்றில் பரிசுக்குரியது எது என்பதை நீங்கள்தான் தேர்ந்தெடுக்க வேண்டும்" என்றார் அமைச்சர்.

"சரி. நீங்கள் தேர்ந்தெடுத்த நூல்கள் பற்றிச்  சுருக்கமாகக் கூறுங்கள்" என்றான் அரசன்.

"முதல் நூல் தங்கள் வீரத்தைப் பற்றியும், அண்டை நாடுகளை நீங்கள் வெற்றி கொண்டது பற்றியும் எழுதப்பட்டது. இதை எழுதிய புலவர் மிகச் சிறப்பாக எழுதி இருக்கிறார்."

"வேண்டாம். அடுத்தது?"

"அரசே! நீங்கள் இதைப் படித்துப் பார்த்தால் இது எவ்வளவு உயர்ந்தது என்று புரிந்து கொள்வீர்கள்."

"இருக்கலாம். புலவர்கள் அரசரைப் புகழ்ந்து பாடல்கள் எழுதிப் பரிசு பெற்றுப் போவது அடிக்கடி நடக்கிற விஷயம்தானே? இந்தப் பரிசுப் போட்டிக்கு வேறு வகை நூல்களைப் பார்ப்போமே!"

"நல்லது அரசே. இரண்டாவது நூல் ஒரு காதல் காவியம். இதை எழுதியவர் தேனைப் பிழிவது போல் இனிமையைப் பிழிந்திருக்கிறார்."

"சரி. அப்புறம் படித்துப் பார்க்கிறேன். அடுத்தது?"

"இது ஒரு நகைச்சுவை நூல். மனிதர்கள் இயல்பாகச் செய்யும் செயல்களை நகைச்சுவை உணர்வுடன் விவரித்திருக்கிறார் ஆசிரியர்."

"பாராட்டுக்குரிய முயற்சி. நகைச்சுவையில் எப்போதுமே எனக்கு நாட்டமுண்டு. இதுவும் நான் படித்துப் பார்க்க்க வேண்டிய நூல்தான். நான்காவது?"

"இது ஒரு ஆராய்ச்சி நூல். நம் நாட்டின் பண்பாட்டை வரலாற்றுப் பின்னணியில் ஆதாரங்களுடன் எழுதி இருக்கிறார் இந்த நூலாசிரியர்."

"அற்புதமான முயற்சி. இதையும் நான் விரிவாகப் படிக்க வேண்டும்.. ஐந்தாவது நூல்?"

"இது ஒரு வள்ளலைப் பற்றிய நூல். எந்த நிலையிலும் கேட்பவர்களுக்கு இல்லையென்று கொடுத்து வரும் ஒரு வள்ளலைப் பற்றிய நூல் இது. இந்த வள்ளல் இப்போதும் வாழ்ந்துகொண்டிருப்பவர். இந்த நூல் அருமையாக எழுதப்பட்டிருக்கிறது. ஆயினும், அரசருக்கு நிகராக இன்னொருவரைப் புகழ்வதை ஏற்றுக் கொள்ள முடியுமா என்று..."

"இந்தப் புத்தகம் அருமையாக எழுதப்பட்டிருக்கிறது என்று கருதுகிறீர்கள் அல்லவா?"

"ஆமாம் அரசே! தேர்வுக்குழு உறுப்பினர்கள் அனைவருமே அப்படித்தான் கருதினோம். ஆயினும்..."

"அப்படியானால், இந்த நூலுக்கே பரிசு கொடுத்து விடுங்கள்!" என்றான் அரசன்.

"அரசே! இந்த நூலை நீங்கள் படிக்கவில்லையே! அத்துடன் மற்ற நூல்களையும் நீங்கள் படிக்க வேண்டும் என்று சொன்னீர்கள்."

"அமைச்சரே! இந்த நூலை நான் படிக்கத்தான் போகிறேன். ஆனால் தேர்வுக்குழு உறுப்பினர்கள் அனைவரும் இதை ஒரு சிறந்த நூல் என்று கருதுவதால், இதற்குப் பரிசு கொடுப்பதில் தாமதம் தேவையில்லை. நான் படிக்க விரும்பிய மற்ற மூன்று நூல்களையும் கூடப் படிக்கத்தான் போகிறேன். அதற்குப் பிறகு அவற்றை எழுதியவர்களுக்கும் ஏதாவது பரிசு கொடுத்து விடலாம். இப்போது பரிசுப்போட்டியில் வெற்றி பெற்ற ஒரு நூலுக்கு மட்டும் பரிசு அறிவித்து விடுங்கள்."

"அரசே! நாங்கள் தேர்ந்தெடுத்த ஐந்து நூல்களில் நான்கை நீங்கள் ஏற்றுக் கொண்டீர்கள். ஆனால் அவற்றில் இந்த நூலுக்குத்தான் பரிசு என்ற முடிவுக்கு வந்ததற்கான காரணத்தை நாங்கள் அறிந்து கொள்ளலாமா?" என்றார் அமைச்சர், சற்றுத் தயக்கத்துடன்.

"நிச்சயமாக! உலகில் மக்கள் பல விஷயங்களைப் பற்றிப் பேசுகிறார்கள். ஆனால் இவற்றுக்குள், இல்லையென்று யாசித்தவருக்கு இல்லையென்று சொல்லாமல் கொடுத்தவரைப் புகழ்ந்து பேசுவதுதான் சிறப்பான பேச்சு. கொடுப்பவரின் புகழைப் போல் இந்தப் பேச்சு மட்டும்தான் என்றும் நிலைத்து  நிற்கும். அதே போல் எல்லா நூல்களிலும் இரந்தவருக்கு இல்லையெனாமல் ஈயும் உயர்ந்த மனிதர்களின் புகழ் பேசும் நூல்கள்தான் உயர்ந்தவை என்று கருதித்தான் இந்த முடிவுக்கு வந்தேன்" என்றான் அரசன். 

இல்லறவியல் 
     அதிகாரம் 24      
புகழ்  
குறள் 232
உரைப்பார் உரைப்பவை எல்லாம் இரப்பார்க்கொன்று
ஈவார்மேல் நிற்கும் புகழ்.

பொருள்:  
இவ்வுலகில் சொல்லப்படுபவை எல்லாம் இல்லையென்று கேட்பவர்களுக்குக் கொடுப்பவர்களின் புகழ்தான் .