About Me

My photo
Everyone has an urge to share his or her thoughts, experiences, ideas and fantasies with others. If you like what I write, it serves the purpose of my writing. If you do not like what I write, I will be content with the satisfaction of giving expression to my thoughts.

Tuesday, October 16, 2018

212. லாபத்தில் பங்கு!


"இந்த வருஷம் வருமான வரி போக, பத்து லட்சம் ரூபாய் லாபம் வந்திருக்கு" என்றார் அக்கவுண்டண்ட் கணேசன்.

நிறுவனத்தின் புரொப்ரைட்டர் மோகன் கண்ணை மூடிக்கொண்டு யோசித்தார்.

"என்ன சார்  நீங்க எதிர்பார்த்ததை விடக் குறைச்சலா இருக்கா?"

"இல்ல வேற ஒரு கணக்கு போட்டுக்கிட்டிருக்கேன். சரி. இந்தக் காலத்தில ஒத்தர் சொந்தமாத் தொழில் ஆரம்பிக்கனும்னா எவ்வளவு முதலீடு தேவைப்படும்?'

"என்னால சரியா சொல்ல முடியாது சார். தொழிலைப் பொருத்துன்னு நினைக்கிறேன். எதுக்குக் கேக்கறீங்க?'

"பத்தாயிரம் ரூபாயில் ஆரம்பிக்க முடியுமா?'

"தெரியல சார். ரொம்பக் குறைச்சலா இருக்கும்னு நினைக்கிறேன்.'

"ஐம்பதாயிரம் ரூபாயில?'

"ஒரு அளவுக்கு முடியும்னு நினைக்கிறேன்."

"ஆங். அப்ப சரி. ஐம்பதாயிரம் ரூபாய் முதலீட்டில் சின்னதா ஒரு தொழில் ஆரம்பிக்க முடியும்னு வச்சுக்கலாமா?"

"எதுக்கு சார் கேக்கறீங்க? யார் ஆரம்பிக்கப் போறாங்க?"

"யாரா வேணும்னா இருக்கலாம். நீங்க கூட ஆரம்பிக்கலாம். என் தொந்தரவு இல்லாம சுதந்திரமா இருக்கலாம்!"

"என்ன சார், என்னை வேலையை விட்டு அனுப்பப் போறீங்களா?" என்றார் கணேசன், சிரித்தபடி. மோகனுடன் தனக்கு இருக்கும் நெருக்கத்தின் பின்னணியில் அப்படி நடக்காது என்று அவருக்குத் தெரியும்.

"ஒரு டிரஸ்ட் ஆரம்பிச்சு, அதன் மூலமா, வருஷா வருஷம் நமக்கு வர லாபத்தில் பத்து சதவீதத்தை புதுசாத் தொழில் ஆரம்பிக்க நினைக்கற ரெண்டு மூணு பேருக்கு முதலீடா கொடுத்து உதவலாம்னு நினைக்கிறேன். இந்த வருஷம் நமக்கு லாபம் பத்து லட்சங்கறதால, ஒரு லட்சம் ரூபா நாம கொடுக்க முடியும். அதிக பட்சம் ஐம்பதாயிரம் ரூபாய்ன்னு வகுத்துக்கிட்டா குறைஞ்சது ரெண்டு பேருக்காவது உதவலாம். என்ன சொல்றீங்க?'

"ரொம்பப் பரந்த சித்தனை சார் இது? ஆனா யாருக்கு கொடுக்கப் போறோம், வட்டி எவ்வளவு, கடன் திரும்ப வரட்டா என்ன செய்யறதுன்னுல்லாம் யோசிக்கணுமே!"

"இது முதலீட்டுக்காக நாம கொடுத்து உதவற தொகை. வட்டியெல்லாம்  கிடையாது. தொழில் நல்லா வந்தப்பறம், கடன்தொகையை மட்டும் கொஞ்சம் கொஞ்சமாத் திருப்பிக் கொடுத்தா போதும்."

"ரொம்ப அற்புதமா இருக்கு சார். எனக்கு கூட அப்ளை  பண்ணலாமான்னு சபலம் வருது!"

"குறைஞ்ச முதலீட்டில தொழில் ஆரம்பிக்கறவங்களுக்கு நிதி உதவி கிடைக்கறது கஷ்டம். அவங்களை யாரும் நம்ப மாட்டாங்க. அவங்க கிட்ட அடமானமா கொடுக்க சொத்து இருக்காது. நான் இந்த சிரமத்தையெல்லாம் அனுபவிச்சிருக்கேன். சின்னதா ஆரம்பிச்சு, இந்தப் பத்து வருஷத்தில, பத்து லட்சம் ரூபா லாபம் சம்பாதிக்கிற அளவுக்கு வளந்திருக்கேன்.

"நான் சம்பாதிக்கறதில ஒரு பகுதியை மத்தவங்களுக்கு உதவி செய்யப்  பயன்படுத்தலாம்னு நினைச்சேன். ரொம்ப நாளாவே எனக்கு இந்த எண்ணம் உண்டு. இப்ப தொழில் ஸ்டெடி ஆகி பத்து பட்ச ரூபா லாபம் வந்திருக்கறதால இப்ப இதை செய்யலாம்னு தோணிச்சு."

"நல்லதுதான் சார். ஆனா பல பேர் கடனைத் திருப்பிக் கொடுக்க மாட்டாங்களே."

"டிரஸ்ட்ல ரெண்டு மூணு நிபுணர்களை உறுப்பினர்களாப் போட்டு, வர அப்ளிகேஷன்களை ஸ்க்ரீன் பண்ணி ரெண்டு மூணு பேரைத் தேர்ந்தெடுக்கப் போறோம். அதனால நம்ப கிட்ட உதவி பெறுகிறவங்க தொழிலை வெற்றிகரமாப் பண்ணி கடனைத் திருப்பிக் கொடுப்பாங்கன்னு நம்புவோம். திரும்பி வர பணத்தை மறுபடி வேற யாருக்காவதுதானே கொடுக்கப் போறோம்?"

"ரொம்ப நல்ல எண்ணம் சார் உங்களுக்கு. ஒவ்வொரு வருஷமும் உங்களுக்கு அதிக லாபம் வந்து இன்னும் நிறைய பேருக்கு நீங்க உதவி செய்யணும்னு கடவுளை வேண்டிக்கறேன்."

"அது சரி. நீங்க அப்ளை பண்ணப் போறீங்களா? " என்றார் மோகன் சிரித்தபடி.

"இல்ல சார்.  என் முதலாளி என்னை வேலையை விட்டுப் போக விட மாட்டாரு"? என்கிறார் கணேசன். 

றத்துப்பால்     
இல்லறவியல் 
     அதிகாரம் 22       
ஒப்புரவறிதல் (பிறருக்கு உதவுதல்)
குறள் 212
தாளாற்றித் தந்த பொருளெல்லாம் தக்கார்க்கு 
வேளாண்மை செய்தற் பொருட்டு.

பொருள்:  
ஒருவன் முயற்சி செய்து சேர்க்கும் பொருள் எல்லாம் தகுதி உடையவர்களுக்கு உதவி செய்வதற்கே ஆகும்.

குறள் 213 (விரைவில்)

Monday, October 15, 2018

211. உதவிக்கு வரலாமா?


என் மனைவியின் சொந்த ஊரில் இருந்த கோவிலுக்குப் போக வேண்டும் என்று விரும்பியதால் அந்த ஊருக்குப் பயணம் மேற்கொண்டோம்.

"கோவிலுக்குப் போறதைத் தவிர  சுந்தரம் மாமாவையும் பாக்கணும்" என்றாள்  மனைவி.

"97."

"அப்படின்னா?"

"97ஆவது தடவையா இதை நீ சொல்ற!"

"நீங்க அவரைப் பாத்தீங்கன்னா நீங்களும் அவரைப் பத்திப் பேசிக்கிட்டே இருப்பீங்க. "

"உலகத்தில மத்தவங்களுக்கு உதவி செய்யறவங்க எத்தனையோ பேரு இருக்காங்க."

"இருக்காங்க. ஆனா தெரிஞ்சவங்க தெரியாதவங்கன்னு வித்தியாசம் பாக்காம, பதில் உதவி எதிர்பாக்காம உதவி செய்யறவங்க எத்தனை பேரு இருக்காங்க?" என்றாள் மனைவி.

சுந்தரம் என்ற அவள் ஊர்க்காரர் அவள் குடும்பத்துக்கும் மற்ற பலருக்கும் செய்த உதவிகளை பற்றிப் பலமுறை என்னிடம் சொல்லி  இருக்கிறாள்.

"அவரைப் பற்றி நீ 'சுந்தர காண்டம்' ன்னு ஒரு காவியம் எழுதலாம்"  என்று நான் அவளைக் கிண்டல் செய்வதுண்டு. என் மனைவிக்குக் கதைகள் எழுதுவதில் ஆர்வம் உண்டு. அதனால் அவள் எதையும் மிகைப்படுத்துவாள் என்று எனக்கு ஒரு கருத்து உண்டு.

என் நல்ல குணங்களைப்(!) பற்றியும் மிகைப்படுத்தி அவள் குடும்பத்தினரிடமும், நண்பர்களிடமும் சொல்லிக்கொண்டிருக்கிறாளோ என்னவோ! அப்படி இருந்தால் எனக்கு மகிழ்ச்சிதான்.

நேரே கோவிலுக்குத்தான் போனோம். கோவில் பூட்டி இருந்தது. குருக்கள் வீடு அருகில்தான் இருந்தது. போய் விசாரித்தோம். குருக்கள் அப்போதுதான் கோவிலைப் பூட்டி விட்டு பக்கத்து ஊருக்கு பஸ்ஸில் போயிருப்பதாகவும் மாலைதான் வருவார் என்றும் சொன்னார்கள்.

மாலை இன்னொரு இடத்துக்குப் போகலாம் என்று திட்டமிட்டிருந்ததால் என்ன செய்வதென்று யோசித்தோம். முதலில் சந்தரத்தைப் பார்த்து விட்டு அப்புறம் முடிவு செய்து கொள்ளலாம் என்று நினைத்து அவர் வீட்டுக்குப் போனோம்.

"தோப்புக்குப் போயிருக்காரு, இப்ப வந்துடுவாரூ. இப்படி உட்காருங்க" என்று பாயை விரித்தாள் அவர் மனைவி. என் மனைவிக்கு அவளை அவ்வளவு பரிச்சயமில்லை போல் தோன்றியது.

"பரவாயில்லை. திண்ணையிலேயே உக்காந்துக்கறோம்" என்று திண்ணையில் உட்கார்ந்தோம். ஐந்து நிமிடத்தில் சுந்தரம் வந்து விட்டார்.

"அடாடா! கலாவா? இதுதாம்மா நீ பொறந்த ஊர்! ஞாபகம் இருக்கா?" என்றார்.

"என்ன மாமா நீங்க!" என்றாள் என் மனைவி.

"உன் அப்பா அம்மா இங்கே இல்லேன்னா நீ ஊருக்கே வரக்கூடாதா நாங்கள்ளாம் இல்லை?" என்று உரிமையோடு கோபித்துக் கொண்டவர், "நீங்க நம்ம வீட்டுலதான் சாப்பிடணும். கௌரி கிட்ட சொல்லிட்டு வரேன்"  என்று சொல்லி விட்டு உள்ளே போக யத்தனித்தவரைத் தடுத்து "வேண்டாம் சார். நாங்க டவுன்ல சாப்பாட்டுக்கு ஏற்பாடு செஞ்சுட்டோம். அவங்க ரெடி பண்ணி இருப்பாங்க" என்றேன் நான்.

"என் அவ்வளவு அவசரம்?" என்று அவர் சொன்னபோதே ஒரு ஆள் ஐந்தாறு இளநீர்க் குலைகளுடன் வந்தான். அவற்றை வெட்ட ஆரம்பித்தான்.

"உங்களுக்குத்தான். தெரு முனையிலே உங்களைப்  பாத்துட்டேன். அதான் மறுபடி தோப்புக்குப் போய் இளநீர் வெட்டி எடுத்துக்கிட்டு வரச் சொன்னேன்" என்றார்.

நாங்கள் ஒரு இளநீர் குடித்து முடித்ததும், அந்த ஆள்  இன்னொரு இளநீரை வெட்ட ஆரம்பித்தான்.

"போதும்! போதும்!" என்றேன்.

"இந்த வெயிலுக்கு அஞ்சாறு இளநீர் குடிச்சா கூட தாகம் அடங்காது. குடிங்க" என்றவர், "கோயிலுக்குப்  போயிட்டு வந்துட்டீங்க இல்ல?" என்றார்.

"கோவில் பூட்டியிருக்கு. குருக்கள் வெளியே போயிட்டாராம்" என்றாள் என் மனைவி.

"அப்படியா?" என்றவர், "சரி. இங்கியே இருங்க. இதோ வந்துடறேன்" என்று குருக்கள் வீட்டை நோக்கி நடந்தார். ஐந்து நிமிடம் கழித்துத் திரும்பி வந்தவர் "குருக்கள் பையன் இருக்கான். சின்னப் பையன். குருக்கள் இல்லாதப்ப கோயிலைத் திறந்து விளக்கேத்தி நைவேத்தியம் எல்லாம் பண்ணுவான். அர்ச்சனை எல்லாம் பண்ணத் தெரியாது. ஆனா மந்திரம் சொல்லி தீபாராதனை காட்டுவான். நீங்க அவசரமாப் போகணுங்கறதால அவன்கிட்ட சொல்லி சாமிக்கு பூ சாத்தி பழம் நைவேத்தியம் பண்ணி தீபாராதனை காட்டச் சொல்லி இருக்கேன். அர்ச்சனை பண்ணனும்னா நீங்க சாயந்திரம் வரை இருந்து குருக்கள் வந்தப்பறம் அர்ச்சனை பண்ணிக்கிட்டுப் போகலாம்" என்றார்.

கோவிலுக்குப் போகும்போது "பாத்தீங்களா? நமக்கு என்ன வந்ததுன்னு போகாம எப்படி ஓடியாடி உதவி செய்யறார் பாருங்க" என்றாள் மனைவி.

"உதவி செய்யற குணம் இருக்குதான். ஆனா நீ அவருக்குத் தெரிஞ்சவ.  வேற யாராவதுன்னா இந்த அளவுக்கு உதவுவார்னு சொல்ல முடியுமா?" என்றேன்.

மனைவி பதில் சொல்லவில்லை.

கோவிலுக்குப் போனபோது கோவில் திறந்திருந்தது, குருக்களின் பையன் இருந்தான். இன்னொரு வெளியூர்க்காரரும் அப்போது கோவிலுக்கு  வந்திருந்தார்.

கோவிலில் தரிசனம் முடிந்து சுந்தரத்தின் வீட்டுக்கு வந்தபோது சுந்தரத்தின் ஆள் என் காரைத் துடைத்துக் கொண்டிருந்தான்.

"உனக்கு ஏம்ப்பா இந்த வேலையெல்லாம்? ஐயா துடைக்கச் சொன்னாரா?" என்றேன்.

"இல்லீங்க. ஐயா எப்பவும் யாருக்காவது ஏதாவது உதவி செஞ்சுக்கிட்டே இருப்பாரு. அவரைப் பாத்துப் பாத்து எனக்கும் நம்மால முடிஞ்ச உதவியைச் செய்யலாம்னு தோணும். தோப்பில வேலை முடிஞ்சுடுச்சு. சும்மாதான் இருந்தேன். இந்த மண் ரோட்ல வந்ததில கார்ல தூசி படிஞ்சிருந்தது. அதான் துடைச்சேன். எனக்கு காரெல்லாம் துடைச்சுப் பழக்கமில்லை. நைஸ் துணியால மேலாகத்தான்  துடைச்சேன்" என்றான் அந்த ஆள்.

"உன் முதலாளிக்கு ஏத்த ஆளா இருக்கியே!" என்றபடி அவனிடம் ஒரு ஐம்பது ரூபாயத் தாளை நீட்டினேன்.

"வேண்டாங்க. காசுக்காக செய்யல. சும்மா நின்னுக்கிட்டிருந்த நேரத்தில கொஞ்சம் துடைச்சேன். அவ்வளவுதான்."

இதற்குள் சுந்தரம் உள்ளிருந்து வந்தார். "என்ன, தரிசனம் கிடைச்சுதா? வீட்டில உப்புமா பண்ணியிருக்கா. கொஞ்சம் சாப்பிட்டுட்டுப் போங்க. டவுன் போற வரையில தாங்கணுமே" என்றார்.

"வேண்டாம் சார்" என்று நான் சொல்லிக்கொண்டிருக்கும்போதே, எங்களுடன் கோவிலுக்கு வந்தவர் தெருவில் வந்து கொண்டிருந்தார்.

"வெளியூரா" என்றார் சுந்தரம் அவரைப் பார்த்து. "கோவிலுக்கு வந்தீங்களா?"

"ஆமாம்" என்றார் அவர்.

"நல்ல வெய்யில். நம்ம வீட்டில சாப்பிட்டுட்டு ஓய்வெடுத்துட்டு அப்புறம் போகலாமே" என்றார் சுந்தரம்.

"இல்ல, நான் போகணும்" என்றார் அவர் நெளிந்தபடி.

"ஒரு இளநீராவது குடிச்சுட்டுப் போங்க" என்று அவர் சொல்லி முடிப்பதற்குள்ளேயே, திண்ணையில் இருந்த இரண்டு மூன்று இளநீர்களில் ஒன்றை எடுத்து அவர் ஆள் வெட்ட ஆரம்பித்தான்.

"என்னங்க இது? நான் முன்ன பின்ன தெரியாதவன்"  என்றார் அவர்.

அவர் இளநீர் குடித்து முடித்ததும் "பஸ்லயா போகப் போறீங்க?" என்றார் சுந்தரம்.

"ஆமாம்."

"பஸ்  ஸ்டாப் கொஞ்ச தூரம். அதுக்கு முன்னால இங்க ஒரு ஸ்டாப்பிங் இருக்கு. ஆனா அங்க தெரிஞ்ச ஆளுங்க நின்னாதான் பஸ்ஸை நிறுத்துவாங்க. நான் அங்க வந்து உங்களை ஏத்தி விடறேன்" என்றார் சுந்தரம்.

"நான் போய் ஏத்தி விடறேங்க" என்றான் அவர் ஆள்.

"உன்னைப் பாத்தா நிறுத்துவாங்களோ என்னவோ? என்னை இந்த ரூட்ல போற எல்லா பஸ் டிரைவர்களுக்கும் தெரியும்" என்றவர் துண்டைத் தோளில்  போட்டுக்கொண்டு செருப்பை மாட்டிக்கொள்ளப் போனார்.

"உங்களுக்கு ஏங்க சிரமம்?  நான் பஸ் ஸ்டாப்புக்கே போய்க்கறேன்" என்றார் வெளியூர்க்காரர்.

"நானே என் கார்ல அவரை அழைச்சுக்கிட்டு போயிடறன்" என்றேன் நான் சுந்தரத்திடம். வெளியூர்க்காரரிடம் திரும்பி "டவுனுக்குத்தானே போகணும்? நாங்களும் அங்கதான் போறோம்" என்றேன்.

அவர் மௌனமாகத் தலையாட்டினார்.

என் மனைவி என்னைப் பார்த்துப் பெருமையுடன் சிரித்தாள்.

சுந்தரத்தின் உதவும் குணம் எனக்கும் கொஞ்சம் வந்து விட்டதாக நினைத்தாளோ என்னவோ!

றத்துப்பால்     
இல்லறவியல் 
     அதிகாரம் 22       
ஒப்புரவறிதல் (பிறருக்கு உதவுதல்)
குறள் 211
கைம்மாறு வேண்டா கடப்பாடு மாரிமாட்டு 
என்ஆற்றுங் கொல்லோ உலகு.

பொருள்:  
மழை கைம்மாற்றை  எதிர்பார்த்துப் பெய்வதில்லை. அந்த மழை போன்ற இயல்புடையவர்களும் பதில் உதவி எதிர்பாராமல் மற்றவர்களுக்கு உதவுவார்கள்..
குறள் 212 (விரைவில்)

Sunday, October 14, 2018

210. அனுபவம் பலவிதம்


அந்தப் பொழுது போக்கு சங்கத் கூட்டத்தில் ஒரு நிகழ்ச்சியாக சில உறுப்பினர்கள்  தாங்கள் சந்தித்த பிரச்சைகளையும் சவால்களையும் பகிர்ந்து கொண்டனர்.

சொந்தத் தொழிலில் ஈடுபட்டிருந்த சிலர் தங்கள் போட்டியாளர்களை ஒழிக்கத் தாங்கள் செய்த சதிகள், குறுக்கு வழிகள், சட்ட விரோதச் செயல்கள் இவற்றையெல்லாம் கூடப் பகிர்ந்து கொண்டனர். மற்றவர்கள் தங்கள் அலுவலகங்கள், குடியிருக்கும் பகுதி இங்கெல்லாம் தங்களுக்கு எழுந்த பிரச்னைகளைத் தாங்கள் சமாளித்த விதம் பற்றிப் பேசினர்.

அது நெருக்கமான உறுப்பினர்களைக் கொண்ட சங்கம் என்பதால், தாங்கள் சொல்வது வெளியே செல்லாது என்ற நம்பிக்கையில் அனைவரும் மிகவும் வெளிப்படையாகவும், உற்சாகமாகவும் பேசினர். அங்கே ஒரு போலீஸ்காரர் இருந்திருந்தால், சிலரின் பேச்சை ஒப்புதல் வாக்குமூலமாகக் கொண்டு அவர்கள் மேல் வழக்குப் போடும் அளவுக்கு சீரியஸான குற்றங்களை பற்றிக் கூட  பயமில்லாமல் பேசினார்.

ராஜவேலுவின் முறை வந்தது. ராஜவேலு ஒரு பெரிய வியாபாரி. சிறிய ஜவுளிக்கடை வைத்துத் தன் வியாபார வாழ்க்கையைத் தொடர்ந்தவர் கொஞ்சம் கொஞ்சமாக வளர்ந்து பல்வகைப் பொருட்களையும் விற்கும் பெரிய சூப்பர் மார்க்கெட்டை உருவாக்கி நடத்திக் கொண்டிருந்தார்.

"உங்க பேச்சையெல்லாம் கேக்க பிரமிப்பா இருந்தது . எல்லாரும் எத்தனையோ சவால்களை அருமையா சமாளிச்சு முன்னேறி இருக்கீங்க. ஆனா நான் ஒரு எளிமையான மனுஷன். எனக்கு பிரச்சனைன்னு பெரிசா எதுவும் வந்ததில்லை. சின்னச் சின்ன பிரச்னைகள் நிறைய வந்திருக்கு. ஆனா அது வாழ்க்கையில இயல்பா நடக்கிறது. வெற்றிகள், தோல்விகள் ரெண்டையும் நிறைய சந்திச்சிருக்கேன். எது வருதோ அதை ஏத்துக்கிட்டு அடுத்தாப்பல என்ன செய்யறதுன்னு யோசிச்சு செயல்படறதுதான் என் வழக்கம். தொழில்ல போட்டி இருக்கும். ஆனா நான் அதைப் பெரிசா நினைக்கல. நான் முயற்சி செய்யற மாதிரி மத்தவங்களும் முயற்சி செய்யறாங்கன்னு எடுத்துப்பேன். சில சமயம் நான் ஜெயிப்பேன். சில சமயம் வேற யாராவது ஜெயிப்பாங்க. அதனால எனக்கு முன்னால பேசினவங்கள்லாம் சொன்ன மாதிரி பெரிசா சொல்லிக்க எங்கிட்ட எதுவும் இல்லை" என்றார் அவர்.

"நீங்க ஒண்ணும் செய்யாட்டாலும் உங்க போட்டியாளர்கள் உங்களைக் கவிழ்க்க நிறைய சதி பண்ணியிருப்பாங்களே அதையெல்லாம் எப்படி முறியடிச்சீங்க?" என்று கேட்டார் ஒரு உறுப்பினர்.

"அப்படி யாரும் சதி செஞ்ச மாதிரி எனக்குத் தெரியல. வியாபாரத்தைப் பெருக்க நான் சிலதை செய்யற மாதிரி மத்தவங்க சிலது செய்யறாங்க. அப்படித்தான் நான் அதை பாக்கறேன்" என்றார் ராஜவேலு.

கூட்டம் முடிந்ததும் அவர் நண்பர் சிகாமணியின் கார் பழுதடைந்திருந்ததால் அவரை வீட்டில் விட்டு விடுவதாகச் சொல்லித் தன் காரில் அழைத்துச் சென்றார் ராஜவேலு.

"என்ன ராஜவேலு, ஏதாவது சுவாரசியமா சொல்லுவீங்கன்னு எதிர்பாத்தா, சப்புன்னு ஆயிடுச்சே!" என்றார் சிகாமணி காரி போகும்போது.

"சிகாமணி! நீங்க வியாபாரி இல்ல, வக்கீல்.அதனால உங்க கிட்ட இதை சொல்றேன். இன்னிக்குப் பேசினவங்கள்ல நிறைய பேரு தாங்க ஜெயிக்கணும்கறதுக்காக அடுத்தவங்களுக்கு கெடுதல் செஞ்சதா ஒத்துக்கிட்டாங்க. மத்தவங்க இவங்களோட போட்டிக்கு வந்ததால இவங்க அவங்களுக்கு எதிரா சில வேலைகளைச் செஞ்சதாச் சொன்னாலும், போட்டியாளர்களை விரோதிகளா நினைச்சு அவங்களை அழிக்கப் பல வேலைங்க செஞ்சிருக்காங்க. அதனால இவர்களுக்கும் பிரச்னைகள் வந்திருக்கு.

"என்னைப்  பொறுத்தவரையிலும் நான் யாருக்கும் எந்தக் கெடுதலும் செய்யல. நான் வியாபாரம் பண்ற மாதிரி இன்னொத்தரும் பண்றாரு. அவரை ஏன் நான் என் எதிரியா நினைக்கணும்?  அவரு என்னை முந்திப் போனாலும் நான் என்ன முயற்சி செய்யலாம்னு பாப்பேனே  தவிர, அவங்களைக் கவுக்கறது எப்படின்னு பாக்க மாட்டேன். என்னை வியாபாரத்துக்கு லாயக்கு இல்லாதவன்னு கூட சில பேர் சொல்லி இருக்காங்க.

"நான் என்ன நினைக்கிறேன்னா நான் யாருக்கும் கெடுதல் செய்யாததால் எனக்கும் கெடுதல் எதுவும் நடக்கலை. இன்னிக்கு மத்தவங்க பேசினதைக் கேட்டப்ப எனக்கு இது உறுதியாயிடுச்சு. ஏன்னா அவங்க மத்தவங்களுக்கு கெடுதல் செஞ்சதை ஒப்புக்கறாங்க. ஆனா அதனால அவங்களுக்கு இன்னும் அதிகக் கெடுதல் வந்ததே தவிர அவங்க பிரச்னைகள் தீரல்ல. இது என் பார்வை.  நீங்க என்ன நினைக்கறீங்க." என்கிறார் ராஜவேலு

"நீங்க வக்கீல் இல்ல. ஆனா உங்க பேச்சைக் கேக்கறப்ப, நீங்க வக்கீல் தொழிலுக்கு வந்திருந்தா என்னைத் தொழில்லேந்து விரட்டி இருப்பீங்க ன்னு தோணுது" என்றார் சிகாமணி சிரித்தபடி.

றத்துப்பால்     
இல்லறவியல் 
     அதிகாரம் 21       
தீவினையச்சம் 
குறள் 210
அருங்கேடன் என்பது அறிக மருங்கோடித் 
தீவினை செய்யான் எனின்..

பொருள்:  
ஒருவன் தவரான வழியில் சென்று பிறருக்குத் தீங்கு விலக்காமல் இருந்தால் அவனுக்குக் கேடு வராது .

Saturday, October 13, 2018

209. இனிப்பும் கசப்பும்


"உனக்கு இனிப்பு  பிடிக்குமே அம்மா , அப்புறம் ஏன் வேண்டாம்னுட்டே?" என்று  கேட்டாள்  சுமதி.

"எனக்கு இனிப்பு பிடிக்கும்தான்  அதைவிட எனக்கு என்னை அதிகம் பிடிக்குமே, அதான் சாப்பிடல" என்றாள் சாரதா.

"அப்படின்னா?"

"உன்னை மாதிரி சின்னப் பொண்ணா  இருந்தப்ப நான் நிறைய இனிப்பு சாப்பிடுவேன். இப்ப எனக்கு வயசாயிடுச்சு. அதிகமா இனிப்பு சாப்பிட்டா என் உடம்புக்கு ஒத்துக்காது. அதனாலதான் இனிப்பு சாப்பிடறதைக் குறைச்சுக்கறேன். இனிப்பு சாப்பிட்டா நல்லா இருக்கும்தான். ஆனா என் உடம்பு நல்லா இருக்கறது எனக்கு முக்கியம் இல்லையா, அதான் அப்படிச் சொன்னேன். புரிஞ்சுதா?"

"புரியற மாதிரி இருக்கு" என்றாள் சுமதி.

தொலைக்காட்சியில் சாரதா சீரியல் பார்த்துக் கொண்டிருந்த போது சுமதி வந்தாள்.

தொலைக்காட்சியை சில வினாடிகள்  பார்த்து விட்டு, "அந்த ஆண்ட்டி ஏம்மா அழறாங்க?" என்றாள்.

"அது பெரிய கதைடி. உனக்குப் புரியாது. பெரியவங்களுக்குத்தான் புரியும். நீ  போய்ப் படி" என்றாள் சாரதா.

"இல்லம்மா. இதை மட்டும் சொல்லேன்."

"அந்தப் பொண்ணு மத்தவங்களுக்கு நிறையாக் கெடுதல் பண்ணினா. இப்ப எல்லாரும் அவளை விட்டுப் போயிட்டாங்க. அவ குழந்தை கூட 'நீ கெட்ட அம்மா. நான் உன்கிட்ட இருக்க மாட்டேன்'னு சொல்லிட்டுப் போயிடுச்சு. அதான் அவ அழறா"

"அந்த ஆண்ட்டிக்குத் தன்னையே  பிடிக்காதா?" என்றாள் சுமதி.

"என்னடி சொல்ற?" என்றாள் சாரதா, மகள் சொல்வது புரியாமல்.

"அன்னிக்கு நீ சொன்ன இல்ல. உனக்கு உன்னைப் பிடிக்கும், அதனாலதான்  இனிப்பு சாப்பிட்டா உடம்புக்குக் கெடுதல் வரும்னுட்டு சாப்பிடாம இருக்கேன்னு."

"ஆமாம். அதுக்கும் இதுக்கும் என்ன சம்பந்தம்?"

"அந்த ஆண்ட்டிக்கு தன்னைப் பிடிச்சிருந்தா தனக்கு கஷ்டம் வரக்கூடாதுன்னு நினைச்சிருப்பாங்க இல்ல? அதனால மத்தவங்களுக்குகே கெடுதல் பண்ணாம இருந்திருப்பாங்களே!  அப்புறம் அவங்க இப்படி கஷ்டப்பட வேண்டி இருக்காது இல்ல?" என்றாள் சுமதி.

தான் சாதாரணமாகச் சொன்ன ஒரு விஷயத்தை வேறொரு சம்பவத்துடன் தொடர்பு படுத்தித் தன் பெண் எத்தனை அருமையாகச் சிந்தித்திருக்கிறாள் என்று பெருமையாக இருந்தது சுமதிக்கு.

"இங்க வாடி" என்று மகளை அருகில் அழைத்து அவளைத் தழுவிக் கொண்டாள் சாரதா .

றத்துப்பால்     
இல்லறவியல் 
     அதிகாரம் 21       
தீவினையச்சம் 
குறள் 209
தன்னைத்தான் காதல னாயின் எனைத்தொன்றும் 
துன்னற்க தீவினைப் பால்.

பொருள்:  
ஒருவன் தன்னை நேசிப்பவனாக இருந்தால், சிறிதளவு கூட மற்றவர்களுக்குத் தீமை செய்யக்கூடாது.

208. சாமிக்கண்ணுவின் வருத்தம்


"ஏங்க, நியாயமாத் தொழில் பண்றீங்க. ஆனா, வருமானம் வர மாட்டேங்குதே!" என்றாள் சொர்ணம்.

"என்ன செய்யறது? பாக்கலாம்" என்றான் சாமிக்கண்ணு.

மளிகைக்கடை வியாபாரம் சரியாக வராததால், சிறிது காலத்துக்குப் பிறகு, கடையை மூடி  விட்டு, கூலி வேலைக்குச் செல்ல ஆரம்பித்தான்.

கூலி வேலையில் வந்த வருமானம் போதவில்லை. வியாபாரத்துக்காக வாங்கிய கடன்கள் கொஞ்சம் இருந்தன. அவற்றுக்கு வட்டியும், அசலும் கட்ட வேண்டி இருந்தது.

சில நாட்கள் வேலை இருக்காது. வேலை இருந்த நாட்களிலும் கூலி என்று பெரிதாகக் கிடைக்கவில்லை.

"நானும் வேலைக்குப் போகலாம். ஆனா எனக்கு உடம்பில பலம் இல்லையே" என்றாள் சொர்ணம்.

"ஒண்ணும் வேண்டாம்.நீ வீட்டு வேலை பாக்கறதே பெரிய விஷயம். நான் பாத்துக்கறேன். கொஞ்ச நாள்ள எல்லாம்  சரியாயிடும்" என்றான் சாமிக்கண்ணு.

"எங்கே? கொஞ்ச நாள் கொஞ்ச நாள்னு பத்து வருஷமா இப்படியேதான் சொல்லிக்கிட்டிருக்கோம்"

"பரவாயில்லை. நாம ரெண்டு பேர்தானே. சமாளிச்சுக்கலாம்" என்றான் சாமிக்கண்ணு.

"அதாங்க எனக்கு இன்னும் வருத்தமா இருக்கு. என் உடம்பு பலவீனமா இருக்கறதால நமக்குக் குழந்தை பிறக்காதுன்னு ஆஸ்பத்திரியில சொல்லிட்டாங்க. கடைசி காலத்தில நம்மளைக் காப்பாத்தக் கூடப் பிள்ளைங்க இருக்க மாட்டாங்களே" என்றாள் சொர்ணம்.  சொல்லும்போதே, துக்கத்தில் தொண்டை அடைத்தது.

"ஏங்க நமக்கு மட்டும் இப்படி எல்லாம் கஷ்டமாவே நடந்துக்கிட்டிருக்கு?" என்றாள் சொர்ணம்.

சாமிக்கண்ணுக்கு இந்தக் கேள்விக்கு விடை தெரியும், ஆனால் அவளிடம் சொல்லவில்லை. பத்து ஆண்டுகள் முன்பு வரை ஒரு பணக்காரனுக்கு அடியாளாக இருந்து, எத்தனையோ பேரை மிரட்டி, அடித்து, கை கால்களை ஒடித்து எத்தனையோ தீங்குகளைச் செய்து விட்டு, சொர்ணத்தைக் கல்யாணம் செய்து கொண்டதும் அவள் பேச்சைக் கேட்டு அடியாள் வேலையை விட்டு விட்டு நல்லவனாக வாழ்ந்தாலும், முன்பு பலருக்கும் தான் செய்த கெடுதல்களின் பலனைத் தான் அனுபவிக்கத்தானே வேண்டும்?

ஆனாலும் ஒரு தவறும் செய்யாத சொர்ணமும் தன்னுடன் சேர்ந்து கஷ்டப்படுவதுதான் அவனுக்கு வருத்தமாயிருந்தது.

றத்துப்பால்     
இல்லறவியல் 
     அதிகாரம் 21       
தீவினையச்சம் 
குறள் 208
தீயவை செய்தார் கெடுதல் நிழல்தன்னை 
வீயாது அடி உறைந் தற்று

பொருள்:  
ஒருவருடைய நிழல் அவரை விடாது அவர் காலடியிலேயே இருப்பது போல்,  ஒருவர் செய்த தீவினையால் அவருக்கு நேரும் கெடுதல்களும்   அவரைத் தொடர்ந்து வந்து கொண்டே இருக்கும்.

Thursday, October 11, 2018

207. கை நழுவிய வெற்றிக்கனி


கட்சியின் புதிய தலைவரைத் தேர்ந்தெடுப்பதற்காகக்  கூட்டப்பட்ட  செயற்குழுக் கூட்டத்தில் பரந்தாமனுக்கும், குணசீலனுக்கும் கடும்போட்டி இருக்கும் என்று எதிர்பார்க்கப்பட்டது. ஆயினும் பரந்தாமன் சுலபமாக வெற்றி பெற்று விட்டான்.

கட்சித் தலைவர் கரிகாலன் வயது காரணமாக தீவிர அரசியலிலிருந்து ஒய்வு பெறப் போவதாக சில வாரங்கள் முன்பு அறிவித்திருந்தார். ஆனால் அவர்  இருவரில் ஒருவரையும் ஆதரிக்காமல் நடுநிலையாக இருந்து தேர்தல் சுமுகமாக நடைபெற உதவி செய்தார்.

பரந்தாமனுக்கு தலைவர் பதவி வாழ்க்கையில் ஒரு லட்சியமாகவே இருந்தது. அதனால் இந்த வெற்றி அவனுக்கு மிகவும் மகிழ்ச்சியையும், உற்சாகத்தையும் அளித்தது.

பரந்தாமன் தலைவர் பதவி ஏற்க  ஒரு வாரம் கழித்து ஒரு நாள் முடிவு செய்யப்பட்டது.

ரந்தாமன் பதவி ஏற்க வேண்டிய நாளுக்கு இரண்டு நாட்களுக்கு முன்பு ஒரு சம்பவம் நிகழ்ந்தது.

ஆறு மாதங்களுக்கு முன் பரந்தாமன் தன்னை பாலியல் பலாத்காரம் செய்ததாக கட்சியின்.கோவை மாவட்ட மகளிர் அணிச் செயலாளர் கனகா  கட்சித் தலைவரிடம் ஒரு மனு அளித்தாள்.  அதை விசாரிப்பதாகவும், இது பற்றி வெளியில் சொல்ல வேண்டாம் என்றும் கரிகாலன் அவளிடம் சொல்லி அவளை அனுப்பி வைத்தார்.

ஆனால் சில மணி நேரங்களில் அவள் கொடுத்த கடிதத்தின் புகைப்பட நகல் சமூக வலைத்தளங்களில் வெளியாகி வேகமாகப் பரவி விட்டது.

"என்ன செய்யலாம். சொல்லுங்க" என்றார் கரிகாலன்.

"இது பொய் ஐயா" என்றான் பரந்தாமன்.

"இது உண்மையா இருந்தாலும் எனக்கு இது ஒரு பெரிய விஷயம் இல்ல. ஆனா இந்தப் புகார் விஷயம் இப்ப நாடு முழுக்கப் பரவிட்டுதே" என்றார் கரிகாலன்.

"தலைவர் தேர்தல்ல தோற்ற ஆத்திரத்தில குணசீலன்தான் இப்படிப் பண்ணி இருப்பாரு."

"இருக்கலாம். இதையெல்லாம் நிரூபிக்க முடியாது. உங்க மேல கொடுக்கப்பட்ட புகாரைக் கூட நிரூபிக்க முடியாது. ஆனா ஜனங்க இது உண்மைதான்னு நினைப்பாங்க. அதோட சம்பவம் நடந்ததா அந்தப் பொண்ணு சொல்ற தேதியில் நீங்க கோயமுத்தூர்ல இருந்திருக்கீங்க. உங்களை வரவேத்தவங்கள்ல அந்தப் பொண்ணும் இருக்கா. ஃபோட்டோ, வீடியோ எல்லாம் இருக்கு. கூட்டத்தில நீங்க அந்தப் பொண்ணை மட்டும் தனியா ஒரு பார்வை பாத்தீங்கன்னு கூட சில பேரு கற்பனை செஞ்சு எழுதுவாங்க! உங்க கிட்ட அப்ப கொடுக்கப்பட்ட நிர்வாகிங்க பட்டியல்ல அவ பேரும் இருக்கு. அந்த லிஸ்ட்லேந்து நீங்க அவ ஃ போன் நம்பரைப் பாத்து அவளுக்கு ஃபோன் பண்ணி அவளை உங்க ரூமுக்குத் தனியா வரச் சொன்னீங்கன்னு அவ சொல்றா."

"அப்படி எதுவும் நடக்கவே இல்லை ஐயா! இதுவரையில் பெண்கள் கிட்ட தப்பா நடந்துக்கிட்டதா என் மேல ஒரு புகார் கூட இல்லை, ஏன் வதந்தி கூட இல்ல. நான் தலைவரா வரக்கூடாதுங்கறதுக்காக கட்சியில என் எதிரிகள் செய்யற சதி இது...."

"கரெக்ட்.. ஆனா அதுதான் நடக்கப் போகுது!"

"என்ன ஐயா சொல்றீங்க?"

"இந்த நிலையில நீங்க எப்படித் தலைவராப் பொறுப்பேற்க முடியும்? கொஞ்ச நாள் எதிலும் கலந்துக்காம ஒதுங்கி இருங்க. மறுபடி உங்களுக்கு ஒரு சந்தர்ப்பம் வரும். காத்திருங்க."

"அப்ப, தலைவர் யாருங்கய்யா?"

"கொஞ்ச நாளைக்கு நானே தொடர வேண்டியதுதான். இப்ப இருக்கற நிலையில, அதைத் தவிர வேறு வழி இல்லை" என்றார் கரிகாலன்.

"என்னண்ணே, இப்படி ஆயிடுச்சு? " என்றான்  பரந்தாமனின் ஆதரவாளன் சண்முகம்.

பரந்தாமன் பதில் சொல்லவில்லை.

"குணசீலன் பண்ணின சதி அண்ணே!"

பரந்தாமன் இல்லையென்று மௌனமாகத் தலையாட்டினான். அவனே கரிகாலனிடம்  இரண்டு நாட்கள் முன்பு அப்படித்தான் சொன்னான். ஆனால் இந்த இரண்டு நாட்களாக யோசித்ததில் அவனுக்குப் பல்வேறு சிந்தனைகள் தோன்றின. கடைசியில் ஒரு தெளிவு பிறந்தது.

ப்போது பரந்தாமன் பள்ளியில் படித்துக்கொண்டிருந்தான். அவன் பிற்கால அரசியல் வாழ்க்கைக்கு முன்னோட்டம் போல் பள்ளி நாட்களிலேயே ஐந்தாறு மாணவர்களைக் கூட சேர்த்துக்கொண்டு கட்டுப்பாடில்லாமல் நடந்து வந்தான். அதனால் அவன் வகுப்பு ஆசிரியர் கிருஷ்ணனுக்கும் அவனுக்கும் அடிக்கடி வாக்குவாதம் ஏற்படும்.

ஒரு முறை கிருஷ்ணன் அவனைப் பற்றித் தலைமை ஆசிரியரிடம் புகார் செய்து விட்டார். அவர் பரந்தாமனை அழைத்துக் கடுமையாகக் கண்டித்து, பள்ளியை விட்டே வெளியேற்றி விடுவேன் என்று எச்சரித்து அனுப்பினார்.

இதனால் பரந்தாமன் கொஞ்சம் நிலை குலைந்து போய் விட்டான். வகுப்பு ஆசிரியர் தலைமை ஆசிரியரிடம் புகார் செய்ததால்தானே இப்படி நேர்ந்தது என்று அவர் மீது கோபம் வந்தது. அவரைப் பழி தீர்க்க வேண்டும் என்று நினைத்தான்.

அவன் வகுப்பில் ராதா என்று ஒரு மாணவி இருந்தாள் . அவள் படிப்பில் அதிக ஆர்வம் உள்ளவள்,  வகுப்பிலேயே  அதிக மதிப்பெண்கள் வாங்குபவள் என்பதால் வகுப்பு ஆசிரியர் கிருஷ்ணனுக்கு அவள் மீது கொஞ்சம் அதிக அன்பும் அக்கறையும் உண்டு.  அதை அவர்  வெளிப்படையாகக் காட்டிக் கொள்வார்.

ஒரு நாள் இரவு பரந்தாமனும், அவன் நண்பர்கள் சிலரும் சுவரேறிக் குதித்து பள்ளிக்கூடத்துக்குள்  நுழைந்து பள்ளிச் சுவர்களில் நான்கைந்து இடங்களில் கிருஷ்ணனையும் ராதையையும் தொடர்பு படுத்தி அநாகரிகமாக சில வாசகங்களைக் கரிக்கட்டையால் எழுதி விட்டு வந்தார்கள். கிருஷ்ணன், ராதா என்ற பெயர்ப்பொருத்தம் வேறு அவர்களுக்கு வசதியாகப் போய் விட்டது.

அடுத்த நாள் பள்ளிக்கு வந்த ராதா சுவற்றில் எழுதப்பட்டவற்றைப் பார்த்து விட்டு அழுது கொண்டே வீட்டுக்கு ஓடியவள்தான். அதன் பிறகு அவள் பள்ளிக்கே வரவில்லை. சில மாதங்களுக்குப் பிறகு அவள் பெற்றோர் அவளுக்கு வெளியூரில் கல்யாணம் செய்து கொடுத்து விட்டார்கள் என்ற செய்தி வந்தது.

பரந்தாமன் மீது சந்தேகம் இருந்தாலும், ஆதாரம் இல்லாததால் அவன் மீது நடவடிக்கை எடுக்கவில்லை. தலைமை ஆசிரியர் அவனை மிரட்டிக் கேட்டபோது தான் எழுதவில்லை என்று சாதித்து விட்டான். தலைமையை ஆசிரியர் எல்லா மாணவர்களுக்கும் எச்சரிக்கை செய்து விவகாரத்தை முடித்தார்.

கிருஷ்ணனைப் பழி வாங்க நினைத்து ஒரு அப்பாவிப் பெண்ணுக்கு, தன்னை அறியாமல் கெடுதல் செய்து விட்டோமே என்று பரந்தாமனுக்கு அவ்வப்போது தோன்றும். பாவம்! நன்றாகப் படித்துக் கொண்டிருந்த பெண். நிறையப் படித்து   நல்ல வேலைக்குப் போய் வாழ்க்கையில் உயர்ந்திருக்கலாம்.

அது கிராமம் என்பதால், அவதூறுக்கு பயந்து, அவள் பெற்றோர்கள் அவள் படிப்பை நிறுத்தியதுடன், அவளுக்கு அவசரமாகக் கல்யாணமும் செய்து வைத்து விட்டார்கள். அவள் திருமண வாழ்க்கை நன்றாக அமைந்ததா என்பது கூட பரந்தாமனுக்குத் தெரியாது.

ப்போது 30 வருடங்களுக்குப் பிறகு அந்த சம்பவம் மனதில் திரைப்படம் போல் ஓடியது. பரந்தாமனுக்கு எதிராக குணசீலனோ யாரோ சதி செய்திருக்கலாம். கடந்த காலத்தில், கட்சிக்குள்ளும் வெளியிலும் அவன் அரசியல் எதிரிகள் செய்த எத்தனையோ சதிகளிலிருந்து அவன் மீண்டு வந்திருக்கிறான்.

ஒரு பறவையின் இறக்கை பட்டதால் ஒரு விமானம் கீழே விழுந்தது போல் அவன் வலுவான அரசியல் தளம் ஒரு பொய்யான குற்றச்சாட்டால் சரிந்து விட்டதற்குக் காரணம் தான் ஒரு அப்பாவிப் பெண்ணுக்கு இழைத்த அநீதிதான் என்பதில் அவனுக்குச் சிறிதும் சந்தேகம் இல்லை.

"என்னங்க இப்படி வேகமாத் தலையை ஆட்டறீங்க? அப்ப இது குணசீலன் செஞ்ச சதி இல்லைங்கறீங்களா?" என்றான் சண்முகம்.

பரந்தாமன் நிறுத்தாமல் தலையைப் பக்கவாட்டில் ஆட்டிக்கொண்டே இருந்தான்.

றத்துப்பால்     
இல்லறவியல் 
     அதிகாரம் 21       
தீவினையச்சம் 
குறள் 207
எனைப்பகை யுற்றாரும் உய்வர் வினைப்பகை 
வீயாது பின்சென்று அடும்.

பொருள்:  
ஒருவர் எந்தப் பகையிலிருந்தும் தப்பி வாழ முடியும். ஆனால் அவர் செய்த தீவினை அவரை விடாது பின் தொடர்ந்து அவரைத் துன்புறுத்தும்.

Saturday, October 6, 2018

206. அடி உதவுவது போல்...


"ஏம்ப்பா மத்தவங்களுக்கு நாம கெட்டது செஞ்சா, நமக்கு கெட்டது நடக்குமா?" என்றான் மகேஷ்.

"ஏன் கேக்கறே?' என்றான் பெரியசாமி.

"ஸ்கூல்ல பாடம் நடத்தச்சே வாத்தியார் சொன்னாரு."

"இங்க பாரு. புஸ்தகத்தில் எழுதியிருக்கறதை வாத்தியார் சொல்வாரு. பரீட்சை எழுதச்சே புஸ்தகத்தில என்ன இருக்கோ, வாத்தியார் என்ன சொல்றாரோ, அதையே எழுது. அப்பத்தான் மார்க் போடுவாங்க. அவ்வளவுதான் எனக்குத் தெரியும். நான் பள்ளிக்கூடமே போனதில்லை" என்றான் பெரியசாமி சிரித்தபடி.

மகேஷ் சற்றுக் குழப்பத்துடன் போனான்.

மகேஷ் போனதும் அருகிலிருந்த பாண்டியன், "என்னங்க அருணாசலம் சொன்ன வேலையை எப்ப செய்யறது?" என்றான்.

"இன்னிக்குப் போய் அவன் வீட்டில குடியிருக்கறவங்களை மிரட்டிட்டு வா. ரெண்டு வாரம் டைம் கொடுப்போம். அதுக்குள்ளே காலி பண்ணலேன்னா, ஆளுங்களை அனுப்பி ரெண்டு தட்டு தட்ட வேண்டியதுதான்" என்றான் பெரியசாமி..

சி நாட்கள் கழித்து,  மகேஷ் சற்று வருத்தத்துடன் உட்கார்ந்திருந்தான்.

"என்னடா ஆச்சு?" என்றான் பெரியசாமி.

"அன்னிக்கு நான் உன்கிட்ட கேட்டேன் இல்ல?"

"என்ன கேட்ட?'

"மத்தவங்களுக்குக் கெடுதல் பண்ணினா, நமக்குக் கெடுதல் வருமான்னு?"

"ஆமாம். அதுக்கு என்ன இப்ப?'

"என் க்ளாஸ்ல ரகுன்னு  ஒரு பையன்னு இருக்கான். அவன் அப்பா யாரையோ கத்தியால் குத்திட்டாராம். அவரை இப்ப போலீஸ்காரங்க கைது பண்ணி ஜெயில்ல வச்சுட்டாங்களாம். ரகு அழுதுக்கிட்டிருக்கான். இனிமே பள்ளிக்கூடத்துக்கே வர முடியாது போலருக்குன்னு எங்கிட்ட சொல்லி அழுதான்."

"அதுக்கு என்ன செய்யறது? கத்தியால் குத்தினா, போலீஸ்ல கைது பண்ணத்தான் பண்ணுவாங்க."

"இதைத்தான் மத்தவங்களுக்கு கெட்டது பண்ணினா நமக்கும் கெட்டது நடக்கும்னு சொல்றாங்களா?'

"அது எனக்குத் தெரியாது. எத்தனையோ பேரு தப்பு பண்ணிட்டு ஜாலியா சுத்திக்கிட்டிருக்கான். மாட்டறவன் மாட்டிக்கறான்.'

'அது இல்லப்பா. நமக்குக் காயம் பட்டா வலிக்குது இல்ல?"

"ஆமாம்."

"நமக்கு வலிக்கக் கூடாதுன்னு நெனைக்கறோம் இல்ல? அது மாதிரிதானே மத்தவங்களுக்கு வலிக்கும்? ரகுவோட அப்பாவுக்கு ஏன் இது தெரியல?"

"இப்ப என்ன சொல்ற?"

"இல்லப்பா. ரகு என்  ஃபிராண்ட்.  அவன் ரொம்ப நல்லவன். அவன் அப்பா இப்படி செஞ்சார்ங்கறதை என்னால நம்ப முடியல.  இப்ப அவர் கஷ்டப்படறதோட, ரகு, அவன் அம்மா, தங்கச்சி எல்லாரும் இல்ல கஷ்டப்படறாங்க?"

"சரி போ. கொஞ்ச நாள்ள அவரை  விட்டுடுவாங்க. எல்லாம் சரியாயிடும்" என்றான் பெரியசாமி.

டுத்த நாள் பாண்டியன் வந்தபோது, "ஏண்டா, அருணாசலம் வீட்டில குடியிருந்தவங்க காலி பண்ணிட்டாங்களா?" என்றான் பெரியசாமி.

"இல்லண்ணே. ரெண்டு தட்டு தட்டினாத்தான் வழிக்கு வருவாங்க போலருக்கு. நாமதான் பாத்திருக்கமே, அடி உதவறது போல அண்ணன் தம்பி உதவ மாட்டாங்க!"

"சரி விடு. அவங்களை ஒண்ணும் செய்ய வேண்டாம். அவங்களா காலி பண்ணினா பண்ணட்டும்."

"என்னண்ணே இது? மயிலே மயிலேன்னா மயிலு இறகு போட்டுட்டா, நம்பளை  மாதிரி ஆளுங்களுக்கெல்லாம் என்ன வேலை?'

பெரியசாமி இதற்கு பதில் சொல்லவில்லை.

"சரி. அவங்க காலி பண்ணலேன்னா?"

"அருணாசலத்துக்கிட்ட வாங்கின பணத்தைத் திருப்பிக் கொடுத்துடப் போறேன்."

"ஏங்க இப்படி?"

"தெரியல. எதோ குழப்பமா இருக்கு."

"ஏங்க அடிதடியை எல்லாம் விட்டுடப்  போறமா?"

"தெரியல. இந்தத் தடவை வேண்டாம். மறுபடி இந்த மாதிரி வேலையெல்லாம் எடுத்துக்கறதான்னு அப்புறம் சொல்றேன்" என்றான் பெரியசாமி.

றத்துப்பால்     
இல்லறவியல் 
     அதிகாரம் 21       
தீவினையச்சம் 
குறள் 206
தீப்பால தான்பிறர்கண் செய்யற்க நோய்ப்பால 
தன்னை அடல்வேண்டா தான்.

பொருள்:  
துன்பம் விளைவிக்கும் தீவினைகள் தன்னை அணுகக்  கூடாது என்று நினைப்பவன் பிறருக்குத் தீங்கு செய்யக்கூடாது .